Afronden

Ik nader alweer het einde van de #bijspijker challenge en ik merk dat ik het een rot idee vind. Ik hou niet van eindes. Ik hou ook niet zo van afscheid. Ik vind het ook spannend want ik vind het fijn om wat ruggensteun te hebben. Iemand die aanwezig is, die prikt, iemand die op afstand toch dichtbij is. Angst voor het einde, afronden en afsluiten. De geboorte van een nieuw doel of mezelf kunnen overgeven aan wat is, net zoals dit is ontstaan?

Afscheid

Afscheid komt binnen en raakt op zoveel vlakken. Het maakt mij emotioneel, ik krijg er een heimwee gevoel van. Ik weet ook waar en wanneer dit is ontstaan. Ik nam wekelijks afscheid van mijn ouders. Als schipperskind moest ik vanaf mijn zesde jaar naar een internaat zodat ik onderwijs kon volgen. Het binnenschip van mijn ouders trok immers de hele Benelux door en lag nooit lang op een en dezelfde plaats.

Vrijdagmiddag gingen we met de trein naar boord of we werden opgehaald met de auto. Zondagavond werden we weer terug naar het internaat gebracht en zwaaide ik mijn ouders al huilend uit, totdat ze uit de straat waren verdwenen. Eenmaal in bed huilde ik nog meer stille tranen onder de dekens. Ik wilde bij mijn ouders aan boord zijn, samen met mijn broer en zusjes. Het fijne weekend was weer ten einde.

Het einde raakt een oud deel in mij want wezenlijk is er geen einde. Alles gaat door, de vorm verandert enkel. Vast willen houden aan de vorm, maakt dat ik de schoonheid van wat ontstaat in het NU niet kan zien.

Ruggensteun

Ik vind het fijn als er ruggensteun is. Ik ervaar dit als ik met anderen iets onderneem. We aan hetzelfde doel werken. In dit geval zijn we wereldwijd met de NaNOWriMo bezig. Weliswaar zit ik in een kleinere besloten facebookgroep en krijgen we dagelijks een opdracht in de mailbox van onze schrijfcoach Joyce Spijker, op de achtergrond draaien we mee met deze wereldwijde challenge.

Ik geloof door het feit dat we met duizenden mensen tegelijk bezig zijn iets te manifesteren, dat dit op onbewust niveau voelbaar is. De energie waarmee we ons verbinden versterkt doordat we het met zoveel tegelijk doen. Dat is de kracht van verbinden en samenwerken.  Dit voelt als een steun in de rug. Ik hou van verbinden, van samenkomen en delen. Delen is vermenigvuldigen.

Einde

Wanneer er een einde inzicht komt word ik ook onrustig. Een einde betekent dat iets afgelopen is, ook hier kan ik emotioneel van worden. Bij nare dingen is het niet erg om het einde inzicht te krijgen, maar bij leuke dingen willen we allemaal toch graag dat het langer duurt? Ik heb het naar mijn zin met schrijven, vind het zelfs erg leuk. Deze complete website is door de challenge online gekomen! Daar ben ik reuzetrots op en ja ik ben ook gemotiveerd om door te gaan. Ik vind het alleen ook spannend om dit nu op ‘eigen kracht’ verder te gaan doen. Ja, ik hoor het je zeggen: ik heb dit al helemaal op eigen kracht gedaan, dus wat zeur je nou?

Nieuw doel

Een einde betekent ook dat er iets afgerond is of dient te worden. Afronden betekent voor mij ook evalueren, beoordelen en misschien zelfs veroordelen. Wanneer iets afgerond is kan er gemeten worden. Is er behaald wat ik wilde behalen? Heb ik gefaald als ik het niet heb behaald? Ben ik succesvol als ik het wel heb behaald? Hoe praat ik tegen mezelf, wat zijn mijn gedachten over hoe ik iets heb volbracht? Wanneer is iets eigenlijk afgerond?

Overgave

Het leven is organisch. Ik heb al te vaak in mijn leven ervaren dat wanneer ik iets wil “vasthouden” en het dus niet wil laten veranderen, ik het kwijtraak. De verwachting dat iets blijft geeft mij een teleurgesteld gevoel.

Niets is statisch in het leven, zelf een standbeeld wat buiten in weer en wind staat ‘verandert’. De natuurelementen beuken er op los en laten hun sporen na. We zetten de hogedrukreiniger erop om de algen ervan af te spuiten of we kijken bewonderend toe hoe het leven zich ontvouwt op het poreuze beton. De kijker bepaalt wat ie ziet. Vuil of nieuw leven.

Kan ik nu voorbij mijn angsten, verwachtingen en projecties kijken en vertrouwen op wat zich aandient. Mijn overgeven aan de impulsen en deze volgen zonder te weten waar het heen leidt? Kan ik antwoorden op de vraag: Wat wil je hiermee dan bereiken? “Ik weet het niet”. Sta ik mezelf toe iets niet te willen weten? Of wil mijn mind er wetenschap op loslaten, zodat de magie van het leven verdwijnt?

Niet weten, niet willen weten, overgeven aan wat is, meebewegen op de golven van de zee. De ene keer lukt het mij beter dan de andere keer.

De challenge duurt tot het einde van deze maand en dat is het nog niet. Ik loop op de zaken vooruit, ik kijk achterom en zie wat het mij heeft gebracht. Ik kijk vooruit en heb geen idee wat het mij nog meer brengt. Ik ga het beleven en laat het ‘willen weten’ weer los.

Keep calm and Write on.

4 gedachten over “Afronden”

Geef een reactie