Deel 2 Walkie-Talkie-Time

We praten en voelen verder, haar woorden stromen liefdevol binnen en beroeren mijn enigszins bekoelde liefdes hart. Relateren is nog een onderwerp waar we ons in verdiepen. We bevinden ons beide in een relatie die vele kanten kent.

Mijne loopt momenteel niet over rozen. Onze verliefdheidsperiode is officieel over, de hormonen oxytocine, dopamine en endorfine zijn volgens de geleerde allemaal weer tot een normaal level gedaald en dit brengt over en weer stukken aan het licht die eerder versluierd werden door de vele happy stofjes. Nu begint pas het echte werk. De werkelijke verdieping kan beginnen. Dit is even andere koek.

Tegelijk is er bij mij eind vorig jaar ook een knop omgegaan dat het in 2017 op een aantal vlakken en dan vooral op financieel en werk gerelateerd anders mag (en moet). De tijd van stilstaan is voorbij. Vanaf begin november is er van alles veranderd. Ik ben gaan schrijven en zonder te weten waar de reis heen gaat, ben ik begonnen.

Mijn site word ineens vanuit een moeiteloosheid gevuld. De foto’s die ik eerst op Instagram zette komen nu inclusief een blog op mijn site. Ik ga op mijn kleine podium staan en deel wat ik te delen heb. Ik geniet van het proces en ik heb geen idee waar dit heen lijdt.

Dankbaar ben ik voor alle tijd die ik het afgelopen jaar heb kunnen spenderen aan fijne dingen doen met en zonder mijn lief. De rust die mij gegeven werd en welke ik genomen heb. Herstellen en opnieuw uitbalanceren. Nu is het echter weer tijd om opnieuw uit te balanceren, want er zit een diep verlangen in mijn dromen waar te gaan maken.

De vraag rijst tijdens dit gesprek echter op vanuit welke energie voel ik die drive? Daarvoor moet ik toch even terug naar een aantal dagen geleden. Vrijdagavond zoek ik de verbinding op met lieve vrienden om mijn endorfine weer wat aan te vullen.

Na al de harde woorden met mijn partner van afgelopen week, voel ik een bevroren hart in mij zitten. Het is niet alleen koud buiten, in mij zijn de tranen omgetoverd tot sneeuwvlokken en vormen ze de prachtigste ijskristallen.

De warmte van dit gezin zet de dooi in en de juiste vragen worden gesteld. Langzaamaan kan ik weer bij de fluisteringen van mijn hart. Zaterdagmiddag kom ik weer thuis waar mijn huis woont en in de stilte van het alleen zijn breekt er een stuk ijs met een klap van mijn hart. Tranen vloeien en een intense warmte en liefde voel ik weer door mijn lijf jagen.

Ik realiseer mij dat ik zo ontzettend godsgelukkig ben met de vrienden om mij heen. Elk op hun unieke wijze dragen zij liefdevol bij aan mijn bestaan en mijn groei. Zo uiteenlopend elk van hen benadering is spiegelt ook de veelzijdigheid in mij. Al wat zij zijn zit ook in mij en het is veel, heel veel. Het lijkt alsof ik uit elkaar klap zo overweldigend is het gevoel.

Dan komt de gigantische overtuiging dat “ik te veel ben” mijn bewustzijn binnen zeilen. Ik ben te veel. Ik ben te veel Kelly.

Niemand kan dit aan. Ik moet mij conformeren anders verdwijnen de mensen. Deze overtuiging zit diep en is zo oud dat ik mij niet eens kan herinneren of het ooit anders is geweest. Au!

In gedachten ploppen visioenen op die deze overtuiging helemaal onderstrepen. Zaken die regelrecht terug te voeren zijn naar mijn jeugd. Dingen die gezegd zijn, gedaan zijn en gevoeld zijn. In plaats van ‘veel Kelly’ op mijn eigen unieke wijze te zijn, heb ik besloten om veel te gaan zorgen voor anderen. Hiervan kan je namelijk nooit te veel doen, toch?

Helaas, niets is minder waar. Ik kom er pijnlijk genoeg achter dat er altijd eerst een heel arsenaal anderen tussen mij en mijn behoefte en verlangens in staan. Tot in al mijn cellen voel ik nu dat het de hoogste tijd is dat ik eerst voor mijzelf ga zorgen.

Het automatisch gaan zorgen voor een ander, ook als er niet om gevraagd wordt is een sterk mechanisme en een besluit wat ik onbewust op mijn 4de heb genomen. Dit zorgen voor is niet alleen in de fysieke vorm, misschien nog wel meer op mentaal niveau.

Ik ben een beoefend waarnemer, zie en doorzie veel. Hoog sensitief en inlevend. Mijn skills ook nog veelvuldig door ontwikkelt met opleidingen en trainingen in deze richting. Tevens is dit mijn grootste valkuil waar ik keer op keer in lazer.

Zaterdagmiddag stond ik te douchen en ik stelde mij de vraag: “Waarvoor kom ik s ‘morgens toch zo vroeg en opgewekt voor mijn bed uit?”

Ik heb een ochtendritueel en sta minimaal een half uur voordat het hele huis wakker wordt, op om te mediteren en te schrijven. Dit is ME TIME en ik geniet hiervan.

Ik realiseerde mij in een klap dat het niet zozeer dat wat ik aan het doen ben wat mij gelukkig maakt, maar dat ik tijd en aandacht aan mijzelf besteed. Ik voel dit ook als ik een opleiding of training doe. Dit doe ik dan helemaal voor mijzelf. Ik wordt daar blij van.

Tot voor kort maakte ik de koppeling dat ik dus maar eindeloos door moest gaan met opleidingen, omdat ik daar blij van wordt. Nu zie ik ineens in dat het niet de trainingen en of de cursussen zijn. Het is de pure aandacht die ik voor mezelf heb.

In mijn relatie ben ik ook aan het zorgen, ongevraagd aan het zorgen. Het put mij uit en ik kan dan op een gegeven moment nog maar een ding bedenken en dat is ‘eruit’ gaan. Uit de situatie gaan en ik wil dan alleen zijn. Geen verleidingen meer om te gaan zorgen voor anderen. Het punt is dat dit niet vanuit zachtheid gaat. Ik ben op en er is voor mij geen andere manier dan  me terug te trekken.

We bespreken dit en het ‘eruit gaan’ en in mijn hol kruipen om de verleidingen van het zorgen te kunnen weerstaan is dezelfde beweging als ervoor vluchten in de vorm van je op je werk storten of eindeloos uitgaan omdat je niet alleen wilt zijn. Jij kiest voor alleen, de ander voor niet alleen.

De kunst zit hem er in dat je nu in je relatie de ander laat en dat jij je niet laat afleiden door de ‘zorg impulsen’. Wie ben jij zonder het zorgen voor anderen?

Mijn bestaansrecht is zorgen voor anderen en dat is begonnen met het zorgen voor mama en het gezin van herkomst. Op het internaat  voor vriendjes en vriendinnetjes, voor mijn ex-genoot, mijn kinderen, voor mijn cliënten, voor de klanten in de winkel, voor vrienden en ja nu weer voor deze partner.

De overtuiging dat het mijn bestaansrecht is om te zorgen voor anderen is een gedachte. Een kindconclusie. Een leugen. Ja, ik had  mijn moeder nodig om te overleven toen ik nog afhankelijk was van haar. Ik was er dus bij gebaat dat het goed ging met haar zodat ik mijn eerste levensbehoefte zou krijgen.

Ik kreeg er een bak aan liefde voor terug, mijn zorgen werd beloond. Die beloning zorgt er op onbewust niveau voor dat je als kind denkt dat je eerst dat hebt te doen voor je recht hebt om liefde, aandacht, goedkeuring, erkenning enz. enz.

Wat nu als ik ben, dat ik ben wie ik ben en dat ik niet eerst hoef te zorgen voor anderen in ruil voor wat dan ook. Dat ik vanuit deze natuurlijke staat van zijn moeiteloosheid relateer, onderneem, ga en sta waar ik wil.

Wat als ik eerst voor mijzelf zorg?

Lees hier meer in deel 3 van Walkie-Talkie-Time

2 gedachten over “Deel 2 Walkie-Talkie-Time”

Geef een reactie