Ik en de rest van de wereld

Er gaat momenteel erg veel door mij heen en heb een bewogen week achter de rug. Veel emoties en vooral boosheid naar de wereld om mij heen. Normaliter zijn de stemmen in mijn hoofd tijdens mijn “mind fuck dagen” meer gericht op zelf afwijzing (wat ook het onderzoeken waard is) maar nu is alles naar buiten geprojecteerd.

Iedereen is en doet stom en vooral is tegen mij gericht. Dat is tenminste wat ik denk, in de praktijk is dit vast niet zo, ook al is het mijn buitenwereld die wel dit soort signalen laten zien.

Ik ben mij ervan bewust dat het mijn gedachten zijn over hoe ik denk dat de wereld over mij denkt. Ik en de rest van de wereld. Zelfs mijn partner verkiest in mijn beleving de andere kant. Dat maakt mij nog bozer en tegelijk voel ik de pijn van het alleen zijn. Dat ik het alleen moet doen.

Het gevoel dat niemand je begrijpt, terwijl ik het allemaal zo helder zie! Tja vanuit mijn standpunt… Deze pijn die ik voel wordt met man en macht bestreden. Mijn overlevingsmechanismen zijn tenslotte niet voor niets gemaakt en dus voel ik eerst boosheid.

Angst en boosheid

Wat mij beangstigt is de immense kracht van mijn boosheid. Ik ben bang dat wanneer ik dit ten volle uit, iedereen mij de rug toekeert en dus verlaten wordt… en dat wil ik niet maar ik wil ook niet dat men mij probeert te sussen of te temperen. Ik voel boosheid en dat wil eruit.

Hoe moet dat in vredesnaam? Hoe laat ik de boosheid in mijzelf toe zonder dit te projecteren op anderen? Temper ik mezelf? Ja, ik durf het niet toe te laten, ik ben bang voor de vernietigende kracht ervan. Ik hoor ook de boodschap vanuit mijn jeugd. “Je moet je beheersen” en “je moet het verstandig oplossen” maar dat wil ik niet!

Ik wil razen en ongenuanceerd uit de hoek komen en ik wil het niet onderzoeken waar het vandaan komt. Ik wil gewoon dat het er mag zijn, zonder consequenties.

Met ‘zonder consequenties’ bedoel ik dat de ander zich niet persoonlijk aangevallen voelt, dat deze niet kan zijn met wat er bij mij gebeurd en het bij mij wil gaan wegnemen. Dat is namelijk wat er gebeurd bij veel mensen en ook bij mij. Het is zo verdomd lastig om een ander te zien razen.

Ik kan het namelijk op zo’n moment gaan betrekken op mezelf en een van de zinnetjes die er dan in mij opkomen is dat dat ik niet wil dat die ander zo over mij denkt. Ik wil dus dat die ander stopt met zo over mij te denken, juist hiermee geef ik geen ruimte om te laten stromen wat precies op dit moment dient te stromen.

Boosheid kan ontstaan omdat de ander iets zegt of doet wat mij raakt. Maar zoals het woord al zegt; het raakt mij. Dus er is iets in mij dat al aanwezig is en dat wordt door wat de ander zegt geraakt. Deze kwetsingen zijn vaak in een veel eerder moment in mijn leven al ontstaan en dan vooral in mijn jeugd. Daar ontstaan de ‘kindbesluiten’ naar aanleiding van ervaringen.

Op het moment dat ik geraakt wordt door de ander, is dit een kans om de pijn van vroeger opnieuw te gaan beleven, te gaan ervaren en uiteindelijk om te helen. Als een emotie niet ten volle uit ervaren kon worden omdat deze er niet mocht zijn dan wordt deze bedekt.

We stoppen het weg en het mag er niet zijn. Dat wegstoppen heeft destijds een functie gehad, het is een overlevingsmechanisme die we allemaal ontwikkelen en die getekend is door de manier van opvoeding.

Af gescheidenheid

Wat er eigenlijk diep in mij gebeurd is dat ik mij totaal afgescheiden voel van de wereld om mij heen. Deze pijn van het afgescheiden zijn is zo intens en slingert mij terug in de tijd. Ik zie onmiddellijk een tijdlijn in mijn hoofd ontstaan waarin ik verbonden ben met mijn moeder.

Deze 1 op 1 verbinding is het meest dierbare welke er is. Via haar ben ik ter wereld gekomen, met haar ben ik 9 maanden intens verbonden geweest. Ik zat in haar, verbonden via de navelstreng, ontving het leven via haar. Zonder haar voeding was ik doodgegaan of kan ik niet eens bestaan.

Het loskoppelen van deze verbinding middels de navelstreng kan al ontzettende traumatische “herinneringen” hebben. Maar in de maanden en jaren erna vindt dit keer op keer weer plaats. Je ligt bijvoorbeeld eerst veilig in haar armen te drinken en dan gebeurd er iets waardoor je moeder jou weglegt en je haar ineens kwijt bent. Je raakt in paniek, want je hebt haar nodig om te kunnen leven, bent totaal afhankelijk van haar. Jij hebt op zo’n moment werkelijke doodsangsten en zet het op een huilen.

Maar ze komt niet, want je broertje is net onwijs hard met zijn hoofd tegen de kast gevallen en bloed als een rund. Maar dat weet jij niet en niemand die jou iets komt vertellen omdat er doodeenvoudig gewoon geen tijd is, want je broertje moet naar de dokter.

Als dit een aantal keren plaatsvindt in verschillende vormen, ontstaat er verlatingsangst. Verlaten door je moeder, degene waar jij afhankelijk van bent, zonder haar kun je niet leven. Dit is maar 1 voorbeeld van wat er in de periode na je geboorte allemaal kan plaats vinden maar wat allemaal markers zullen worden in je verdere bestaan.

Je maakt naar aanleiding van al deze ervaringen besluiten, ook wel ‘kindbesluiten’ genoemd. Deze besluiten sturen emoties aan en zullen in je dagelijks leven op onbewust niveau bepalen hoe jij je leven leeft en ervaart.

Traumatische ervaringen

Zo ook bij mij en deze dagen tezamen met de super volle maan komen al deze ‘verborgen emoties’ omhoogdrijven en willen blijkbaar gezien, ervaren en erkent worden. Bij mij begint het vaak met boosheid, onder deze emoties zit meestal verdriet. Verdriet wat niet genoeg gevoeld is en wat weggestopt is omdat ik als kind vaak getroost en gesust ben toen ik verdrietig was.

Mama zei dan: “stil maar lieverd, het is alweer klaar ssssst niet meer huilen nu”. Wat mama niet wist is dat er nog meer verdriet was en dat deze energie zich nu vastzet in het fysieke lijf. Huilen, schreeuwen, trillende kaakjes zijn uitingen van het loslaten van energie en intense gevoelens.

Je ziet het ook terug in de natuur wanneer een hert na de schrik weg rent. Het hert schudt de energie middels zijn poten van zich af. Op deze manier slaat het fysieke lijf veel minder traumatische ervaringen op en zullen dan in het verloop van het leven ook niet belemmerend zijn.

Dankbaar

De rauwe pijn van de af gescheidenheid is intens en komt via allerlei wegen aan het daglicht. Ik ben dan ook dankbaar dat mijn omgeving mij spiegelt wat er diep in mij leeft. Dankzij gevoelens van irritatie, onvrede, onrecht en boosheid wordt mij de gelegenheid geboden alsnog deze rauwe pijn te ervaren en te huilen om de moederwond.

Dat ik nu kan inzien dat ik niet verlaten ben of wordt en dat ik een volwassen vrouw ben die mezelf kan toestaan om te voelen wat er gevoeld dient te worden. Dat ik enkel mijzelf kan verlaten, dat ik weg ga bij mijn gevoelens en ze geen ruimte biedt.

Dankbaar dat ik samen met mijn partner mag groeien in het aanwezig blijven, het ten volle uit durven te leven. Niet verschuilend achter projecties en uitingen als: “ja maar zij zijn stom en deugen niet” mijn eigen stukken mag en kan ontdekken om deze te helen, zodat ik een nog vrijer bestaan kan leven.

Niet op de automatische piloot te leven en een gemiddeld leven te leven. Juist de pieken en de dalen te mogen en kunnen ervaren. Hoe rot de dalen ook voelen, ze leveren mij iedere keer weer prachtig materiaal aan om te groeien en juist daar wordt mijn ziel zo blij van.

Geef een reactie