Koningklijke Mango Parel

De wet van de aantrekkingskracht heeft al sinds begin dit jaar mijn aandacht. Hoewel vele businesscoaches, guru’s enz. hierover spreken, spreekt  het werk van Abraham Hicks mij het meest aan.

Ik luister dagelijks via YouTube naar haar voorbeelden en seminars. Ideaal wanneer ik in de auto zit, mijn huishouden aan het doen ben of boodschappen aan het halen ben. Dit zijn allemaal zaken die behoorlijk automatisch gaan en dus prima te combineren zijn met de materie die zij uitlegt.

Ook in de online training van Michael Pilarczyk – Your roadmap to succes and happiness wordt deze universele wet besproken. Zo halverwege de training ben ik echter blijven steken in de materie en tot op de dag van vandaag heb ik de training nog niet afgerond. Lees verder Koningklijke Mango Parel

Chocolade Mouse met Pistache Noten

Comfort Food
Ik was eraan toe. Ja, ik kan emotie-eten. Al vindt dit gelukkig lang niet meer zo vaak plaats dan jaren geleden. Bewust zijn van gedachtenpatronen, het ontwikkelen van nieuwe denkwijzen en afkicken van een suikerverslaving hebben mij geholpen om het te signaleren en te beheersen.

Uiteraard is het niet weg en dat is oké. Het hoeft niet weg, het mag er zijn. Het is er immers al. Ik erken en herken het en kan in het moment een keuze maken hoe ermee om te gaan ipv dat ik mijn koelkast aanval en leeg roof. Lees verder Chocolade Mouse met Pistache Noten

Groen Geluk

Groener dan groen deze prachtige doperwtjes uit de diepvries.
Het zijn net snoepjes en heerlijk om gewoon tussendoor te snacken.

Vandaag is zo’n dag met allerlei rare ‘zin in’ aanvallen. En om mijn vermoeide lijf niet nog meer te belasten, ben ik gedisciplineerd op zoek naar verantwoorde snacks.

Verantwoorde keuzes maken en werken aan een meer energieker en vitaler lichaam gaan makkelijker als je zorgt dat het ongezonde goedje niet in huis is. En dat je wel lekkere alternatieven in huis hebt. Lees verder Groen Geluk

3 Vegan Friendly restaurants op Ameland

Uit eten gaan kan als een behoorlijke uitdaging voelen. Veganistische gerechten zijn nog niet of nauwelijks in het menu opgenomen dus het blind staren op de menukaart kan tot teleurstelling en zelfs ergernis lijden en dit is natuurlijk net niet de bedoeling van je uitstapje.

Natuurlijk kun je de bestemming van een uitstapje bepalen aan de hand van een grondig vooronderzoek en laten afhangen van het aantal Vegan (friendly) restaurants wat je hebt gevonden. Je kunt ook gewoon naar de plaats heen gaan die jij voor ogen hebt, je openstellen voor de creativiteit en bereidwilligheid van de kok plus de klantgerichtheid van het restaurant.

Lees verder 3 Vegan Friendly restaurants op Ameland

De impact van een ochtend ritueel

De kerstschoolvakantie zit er weer op en zojuist heb ik mijn dochter weer helpen opstarten. Het feit dat ze drie kwartier naar haar school moet fietsen maakt dat we hier erg vroeg in de veren zijn. Ik sta meestal ook nog een uur eerder op om mijn ochtendritueel te doen.

Dit moment van de dag nemen, zorgt ervoor dat ik veel meer focus en rust ervaar gedurende de rest van de dag. Ik geloof dat hoe ik het eerste uur van de dag spendeer, zal bepalen hoe de rest van de dag verloopt.

Jullie herkennen vast wel wanneer je je verslapen hebt, dat dit de toon zet voor de rest van de dag. Ik kan gedurende zo’n dag echt het gevoel hebben dat ik achter de feiten aan loop, terwijl dit ogenschijnlijk helemaal niet zo is. Lees verder De impact van een ochtend ritueel

Afronden

Ik nader alweer het einde van de #bijspijker challenge en ik merk dat ik het een rot idee vind. Ik hou niet van eindes. Ik hou ook niet zo van afscheid. Ik vind het ook spannend want ik vind het fijn om wat ruggensteun te hebben. Iemand die aanwezig is, die prikt, iemand die op afstand toch dichtbij is. Angst voor het einde, afronden en afsluiten. De geboorte van een nieuw doel of mezelf kunnen overgeven aan wat is, net zoals dit is ontstaan?

Afscheid

Afscheid komt binnen en raakt op zoveel vlakken. Het maakt mij emotioneel, ik krijg er een heimwee gevoel van. Ik weet ook waar en wanneer dit is ontstaan. Ik nam wekelijks afscheid van mijn ouders. Als schipperskind moest ik vanaf mijn zesde jaar naar een internaat zodat ik onderwijs kon volgen. Het binnenschip van mijn ouders trok immers de hele Benelux door en lag nooit lang op een en dezelfde plaats.

Vrijdagmiddag gingen we met de trein naar boord of we werden opgehaald met de auto. Zondagavond werden we weer terug naar het internaat gebracht en zwaaide ik mijn ouders al huilend uit, totdat ze uit de straat waren verdwenen. Eenmaal in bed huilde ik nog meer stille tranen onder de dekens. Ik wilde bij mijn ouders aan boord zijn, samen met mijn broer en zusjes. Het fijne weekend was weer ten einde.

Lees verder Afronden

Brief aan mijn jongere ik

Je hebt zoveel wijsheid aanwezig om een inspiratiebron voor anderen te zijn. Dat ben je nu al, veel mensen zijn geïnspireerd door jouw woorden en door jouw kijk naar de wereld. Ze zien een sterke zelf bewuste vrouw die de wereld met rasse treden betreedt.

Perfectie

Ik weet dat je diep vanbinnen je onzeker voelt, dat je zelf geloofd dat je nog niet goed genoeg bent en dat er eerst van alles gefixt dient te worden tot dat je…? Totdat je perfect bent? Lieve, mooie vrouw je bent met al je imperfecties perfect. Je bent precies goed, accepteer dat en je bespaart je een hoop frustratie. Zoveel stemmen in je hoofd die jezelf omlaaghalen, geloof ze niet.

Oordeel

Zoveel perfectie bouw je in en om je heen om je maar zeker te voelen. Die perfectie zorgt ervoor dat je het lastig vindt om vol te houden. Je begint vol goede moed, maar bent bang voor je eigen oordeel dat het net niet goed genoeg is. Iets de wereld inbrengen betekent voor jou dat anderen er een mening over gaan hebben en er “iets van vinden”. Mensen mogen er iets van vinden, het zegt echter niets over jou en alles over die ander.

Jij bent degene die bij voorbaat al oordeelt over jezelf. Lieve meid, het zijn valse gedachten die je over jezelf hebt. Jij bent degene die deze stemmetjes keer op keer herhaald en jij geloofd ze. Je gelooft de mensen om je heen niet of nauwelijks, dit maakt het verdacht lastig om te gaan staan voor waar je van droomt.

Lees verder Brief aan mijn jongere ik

Flow

Wat is in een flow zitten? Vanuit mijn perspectief is het hebben van een fijne flow en staat van zijn dat datgene wat ik doe als een soort vanzelf gaat, een ‘moeiteloosheid’. Het is net alsof ik dan precies doe wat er moet gebeuren. Deze flow kan overigens ontzettend variëren in vorm maar altijd heeft het te maken met creëren en manifesteren. De ene keer duurt mijn flow langer dan de andere keer. Zo weet ik inmiddels ook dat mijn flow beïnvloed wordt door de stand van de maan en de sterren en ook nog eens met mijn menstruatiecyclus.

Frictie

Het grappige is wel dat wanneer ik frictie ervaar, de andere kant van de medaille om maar even te zeggen, dat ik dan ineens op ga zoeken wat het universum te vertellen heeft. In flow wil ik niet weten waar het vandaan komt of hoe het ontstaat, ik wil alleen maar dat dit zo lang mogelijk blijft. Bij frictie wil ik het liefst dat ik weet waar het van komt en dat het ophoudt zodat ik weer in een fijne flow kom.

Zodra ik dit ga willen beheersen, gaat het uiteraard mis. De kracht zit hem in het overgeven aan wat is. Kan ik bij mijzelf blijven als er frictie is, of is het zo dat er frictie ontstaat omdat ik niet meer afgestemd ben. Dat ik luister naar de “verkeerde” stemmetjes in mijn hoofd en ze ook nog geloof.

Lees verder Flow

Creatief denken

Humoristisch en verhelderd 20 minuten durend filmpje waarin onderzoeker Ken Robinson stelt dat school de creativiteit van kinderen doodt.

Ik herken zoveel in zijn woorden en stellingen en ik wordt er door geraakt en wakker geschut. Ik heb wat hij verteld namelijk zelf ervaren. Ik ben of eigenlijk ‘was’ een heel creatief kind. Nee toch niet, ik ben een creatief wezen wat vroeger heel actief aan het creëren was. Uren aan een stuk maakte mijn handen wat ik bedacht of wat ik ergens anders zag. Het maakte niet uit met wat voor materiaal van karton, stof, breigaren, afval verpakkingen en tot ijs stokjes en wattenstaafjes aan toe. Ik zag overal mogelijkheden in. 

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik in mijn ‘brei periode’, welke tegelijk viel met mijn Barbie tijd, had bedacht dat er een prachtige zwart met rode tangojurk voor mijn Barbie moest komen. Ik begon met breien, zonder patroon gewoon van uit het plaatje in mijn hoofd. Ik kon steken vermeerderen en verminderen dus niets hield mij tegen. Inderdaad het was geen punt, in no time had ik een jurk gemaakt met spaghettibandjes, strak bovenlijfje en een wijd uitlopende rok die ook nog eens uit laagjes bestond. Trots en voldaan trok ik de Barbie haar nieuwe jurk aan en liet ik haar dansen en rondjes zwieren.

Dit specifieke voorbeeld staat mij nog zo ontzettend vers in het geheugen en daarbij voel ik ook de onmacht van nu. Hoe kan het dat ik dit niet meer kan? Of liever gezegd niet meer DENK te kunnen? Hoe komt het dat ik zo in mijn hoofd geschoten ben? En waardoor ben ik de waarde van het creëren gaan onderwaarderen? Is het omdat ik het denken en het relativeren niet een beetje ben gaan overwaarderen? Is dat niet wat er in het huidige systeem veelal gebeurd?

Bij mijn dochter zie ik nu al hetzelfde gebeuren. Ze is net 11 jaar en voorspel dat ze straks op het middelbaar onderwijs nog minder knutseltijd gaat krijgen door de ‘HOOFD-vakken’ en het (T)HUIS-werk.

De surprise tijd staat weer voor de deur en waar ze andere jaren vol enthousiasme mooie dingen maakte, heeft ze zich er nu redelijk ‘makkelijk’ en weinig creatief vanaf gemaakt. Ik neem het haar niet kwalijk, hooguit het schoolsysteem en natuurlijk mezelf. Ik ben immers haar voorbeeld en onderneem zelf ook nauwelijks nog iets creatiefs terwijl ik een aantal jaren geleden juist heel actief was en er ook ontzettend van genoot.

Note to myself: ‘Ik erken de waarde van het creëren met mijn handen en gun mezelf weer de tijd dit te gaan her-ontdekken’

Hoe is het met jullie creativiteit gesteld en herkennen jullie dit ook bij jullie kinderen op school en thuis?

 

Energieblock

Het is alweer even geleden dat ik voor het laatst wat heb gepost hier op de pagina. Mijn laatste post dateert van mei dit jaar maar ik heb al sinds eind vorig jaar geen stuk meer geschreven. Er liepen nog een aantal coachtrajecten met klanten maar al spoedig stopte dat ook. Alle energie op Zielsblij was met de noorderzon vertrokken. Zielsblij voelde als een enorme druk. Iets wat ik mezelf oplegde, het stroomde niet meer van binnenuit.

Angst
Naast mijn alleen-gaand ouderschap, werk bij Lippe Wonen, een jaartraining bij de geweide reis en mijn sociale leven was de puf op zodra ik met Zielsblij aan de gang wilde. Het was zelfs zo dat ik volledig dicht sloeg als iemand er maar naar vroeg! De angst sloeg mij om mijn keel en kreeg er geen woord meer uit. Ik heb mezelf voor van alles uitgemaakt, gehuild en boos geweest. Waar is het heen? Waarom is weg? Hoe nu verder? En al deze vragen verlamde mij alleen maar meer.

Doodlopend pad
Halverwege het jaar lukte het mij (grotendeels) om in elk geval niet meer zo streng te zijn tegen mezelf en het zijn beloop te laten. Heel soms meende ik weer iets van het vuur te voelen maar zodra ik een poging deed om te gaan schrijven knalde alle deuren weer dicht. Ik begon te geloven dat het pad wat ik was ingeslagen een soort doodlopend pad is.

girl-1280690

Potentieel
Een wijze vrouw zijn onlangs tegen mij: “Kelly, wat iedereen ook zegt en wat ze er ook van vinden. Jij loopt jou pad en als men vindt dat jij je tijd aan het ‘verdoen’ bent of dat men verwijtend zegt dat jij de wereld ‘verplicht’ bent je giften te delen dan kun je ze vriendelijk bedanken en weer doorlopen. Deze mensen kunnen zich beter op zichzelf richten. Het potentieel wat ze in jouw zien zijn de potenties die ze bij hun zelf in het duister hebben gezet en waarvan ze vinden dat jij dit toch echt moet gaan uitdragen”. Wow….

Bewust-zijn
Er is geen doodlopend pad of ‘van het padje’ afzijn. Dit is mijn pad en het maakt niet uit hoe ik hem loop. Links, recht, rondjes of achteruit het maakt niets uit. Het is en blijft mijn pad. Wel kan ik bewustzijn creëren op hoe ik dit pad bewandel. Waar ik mij door laat leiden, mij misschien wel laat sturen of laat zelfs laat dwingen. Toch maak ik daarin steeds weer een keuze om dit wel of niet te doen.
Hoe vaak heb ik deze woorden zelf niet gezegd tegen mijn klanten. Ik liep dus in de valkuil van mijn eigen ‘mindfucks’ over of het wel of niet mijn pad is.

Mogelijkheden
Nu, na een aantal significante veranderingen in mijn leven waaronder mijn ontslag bij Lippe Wonen, gaan andere deuren open en voel ik de energie in mijn lijf toenemen. Deze bezinningstijd die ik nu heb gekregen zie ik als een tijd waarin ik weer mag zakken in mijn basis. Het voelt alsof de hele speeltuin (wereld) weer beschikbaar is en alle mogelijkheden open liggen ipv dat ik me alleen maar op de schommel, wipkip en glijbaan kon begeven.

En zo ontstaat er als vanzelf weer ruimte en behoefte te gaan schrijven en delen hier op Zielsblij, wat mij dan ook heel erg blij maakt