Vriendschap met een oranje kroontje

Twee-eenheid. Samen met jou gaat veel vanzelf. Tijd en ruimte verdwijnt. Volledige aandacht voor jou, voor mij, voor dat wat er is, met alle liefde. Geven en ontvangen gaan moeiteloos.

Contrast

We kunnen gerust in een ruimte zijn waar anderen ook zijn, waar gepraat, gewerkt en gelachen wordt. Er is alle aandacht voor wat er is tussen ons. Veel woorden, veel gevoelens, veel aanvulling, veel herkenning en erkenning. Zo verschillend en toch zo een. Zoiets als het Ying-Yang teken. Groot contrast en samen oneindig. Lees verder Vriendschap met een oranje kroontje

Amazing Amigo Ananas Ontbijt

Zondagochtend genot. In mijn eentje op de bonnefooi wat ingrediënten bij elkaar rapen, geïnspireerd door mede foodbloggers en toch mijn eigen draai eraan geven. Mijn eigen kleur bekennen.

Terwijl ik naar mijn taartjes kijk wordt ik geraakt door de prachtige kleuren, de vormen en lijntjes die zichtbaar zijn. De warme kleur van de korst die mooi boven de springvorm uit gerezen is en het goudgeel van het ananas. Lees verder Amazing Amigo Ananas Ontbijt

Deel 3 Walkie-Talkie-Time

Vandaag deelde ik dit TE VEEL inzicht wat ik thuis had ervaren en tot in iedere cel heb gevoeld met Han. Zij vroeg mij te gaan staan voor “IK BEN VEEL”.

Ze zei: ” ga daar in het veld staan en zeg het, roep het maar, voel het! Ik ben veel.

Ga maar voelen wat het met je doet, wat zeg je tegen jezelf? Welke stemmetjes hoor je? Wat doe je? Wat voel je?”

En daar stond ik in het veld te roepen en te roepen. In een sneltreinvaart kwamen alle stemmetjes aangejakkerd. Er bleef niets van mijzelf over. Wie ik wel niet dacht dat ik ben? Ik stond stokstijf en nam mijn plaats van VEEL niet in. Ik roep het wel, maar kan het niet voelen. Lees verder Deel 3 Walkie-Talkie-Time

Deel 2 Walkie-Talkie-Time

We praten en voelen verder, haar woorden stromen liefdevol binnen en beroeren mijn enigszins bekoelde liefdes hart. Relateren is nog een onderwerp waar we ons in verdiepen. We bevinden ons beide in een relatie die vele kanten kent.

Mijne loopt momenteel niet over rozen. Onze verliefdheidsperiode is officieel over, de hormonen oxytocine, dopamine en endorfine zijn volgens de geleerde allemaal weer tot een normaal level gedaald en dit brengt over en weer stukken aan het licht die eerder versluierd werden door de vele happy stofjes. Nu begint pas het echte werk. De werkelijke verdieping kan beginnen. Dit is even andere koek. Lees verder Deel 2 Walkie-Talkie-Time

Deel 1 Walkie-Talkie-Time

De lucht is strak blauw en de zon schijnt met al haar pracht over de wit bevroren landerijen. Magische zonnestralen dansen tussen de bomen door in het bos van Oranjewoud.  Hoewel ik mijzelf dik heb ingepakt en warme wandelschoenen aan heb, trekt de kou van het donkere bos door mij heen. Mijn ogen trekken naar de lichtbundels en ik verlang naar de warmte van de zon. Daar waar mogelijk strekken we ons tussen de bomen uit om de stralen op te vangen.

We besluiten onze route aan te passen en ons verlangen te volgen. We lopen naar de open vlakte waar de zon onze huid verwarmt. Kreunend van genot staan we roerloos in een weiland te voelen wat er te voelen valt. De uitgestrektheid, de witte grassprieten, de stilte, de specht, de wolkjes die we uitademen stuk voor stuk een weldaad voor lijf en geest. Lees verder Deel 1 Walkie-Talkie-Time

Karamel Kokos Vegan Muffins

Afgelopen weekend schoven mijn lief en ik onverwachts nog even aan bij vrienden die vlakbij de sauna wonen, waar wij de hele dag heerlijk onze restant ziektekiemen hebben zitten uit zweten.

Ik voel mij hier kind aan huis. De warmte die het gezin uitstraalt is als een warm bad. Onze reis samen is begonnen toen we elkaar op een trance feestje in Groningen hebben ontmoet. Ik neem jullie graag even mee in deze verbinding.

Lees verder Karamel Kokos Vegan Muffins

Ik en de rest van de wereld

Er gaat momenteel erg veel door mij heen en heb een bewogen week achter de rug. Veel emoties en vooral boosheid naar de wereld om mij heen. Normaliter zijn de stemmen in mijn hoofd tijdens mijn “mind fuck dagen” meer gericht op zelf afwijzing (wat ook het onderzoeken waard is) maar nu is alles naar buiten geprojecteerd.

Iedereen is en doet stom en vooral is tegen mij gericht. Dat is tenminste wat ik denk, in de praktijk is dit vast niet zo, ook al is het mijn buitenwereld die wel dit soort signalen laten zien.

Ik ben mij ervan bewust dat het mijn gedachten zijn over hoe ik denk dat de wereld over mij denkt. Ik en de rest van de wereld. Zelfs mijn partner verkiest in mijn beleving de andere kant. Dat maakt mij nog bozer en tegelijk voel ik de pijn van het alleen zijn. Dat ik het alleen moet doen.

Het gevoel dat niemand je begrijpt, terwijl ik het allemaal zo helder zie! Tja vanuit mijn standpunt… Deze pijn die ik voel wordt met man en macht bestreden. Mijn overlevingsmechanismen zijn tenslotte niet voor niets gemaakt en dus voel ik eerst boosheid.

Lees verder Ik en de rest van de wereld

Spontane actie

Klokslag 11 uur sta ik met mijn boodschappen in de boerderij van een 82 jarige man waar ik mee heb afgesproken om samen een keertje te koken. Zijn vrouw is 2 jaar geleden overleden en hij had sindsdien geen bloemkool meer gegeten en sprak uit dat hij dit zo graag weer eens zou willen eten.

In een opwelling bood ik aan om dat een keer samen met hem klaar te maken en omdat hij ook wel nieuwsgierig is naar mijn plant based diet wilde hij wel graag iets eten volgens mijn gewoonten. Hoe leuk! Lees verder Spontane actie

Prachtig gezongen over loslaten, de belofte aan jezelf, je leven waar te maken.

https://www.facebook.com/arie.derover.3/videos/10153671873942226/

Een universeel thema waar iedereen in zijn of haar leven mee te dealen krijgt. Als moeder van twee opgroeiende tieners heb ik er al mee te maken. Als kind van mijn ouders heb ik er ook mee te maken, de afgelopen jaren meer dan ooit.

Het loskomen van je ouders is een natuurlijk proces. Wanneer dit plaats vindt, is verschillend per gezin. Het wordt vaak gekenmerkt door de manier waarop jouw ouders zich hebben losgemaakt. Dat is immers het referentiekader. Dat wil niet zeggen dat het op diezelfde manier gaat, het kan juist ook zo zijn dat het op de tegenoverstaande manier plaats vind.

Wanneer de verstrikking met een van de ouders zo groot is dat het kind niet anders kan dan de band rigoureus door te knippen en het contact te verbreken, dan kan het natuurlijk zo zijn dat deze ouder later bang is dat hun kind dit ook zo gaat doen. De onderliggende angst hiervoor kan de kinderen vanuit de loyaliteitsband dusdanig lang aan de ouder binden. 

Het voordeel van het laat loskomen van je ouders is dat het hele proces nog vers in het geheugen staat zodra je eigen kinderen de transitie van kind naar jongvolwassenen maken.

Ik ga er dan ook vanuit dat ik mijn eigen proces nog haarscherp kan herinneren op het moment dat mijn eigen kinderen zich van mij gaan afzetten en de belofte aan hun leven gaan waarmaken.