Verbinden met gehandicapten

Dinsdag 24 oktober
Ik ontvang een apje van begeleidster K. Zij schrijft dat Trienke donderdag niet kan komen zwemmen maar als ik wil mag ik gewoon komen en kan ik met Jacqueline zwemmen. Ik antwoord haar dat ik graag kom en als J. het goed vindt ik met haar ga zwemmen.

Donderdag 26 oktober
Het is fris buiten maar de zon schijnt volop en ik merk dat het een positieve uitwerking op mijn al goede humeur heeft. Op mijn slippers steek ik om half tien de straat over en wandel met mijn zwemtas in mijn hand het gebouw binnen waar het zwembad en een gymzaal zijn gesitueerd. Ik loop en rondje door het gebouw en zeg iedereen even goedemorgen.

Ik ben vroeg en schenk een kopje koffie in. Ik plof op het zwarte bankje in de hoek neer en terwijl ik dat doe zie ik cliënt Thomas in een rechte lijn op mijn af komen lopen vanuit de gymzaal. Als door een wesp gestoken schiet ik weer overeind en neem ik vlug plaats op een van de stoelen aan de leestafel. Thomas gaat op ‘zijn plekje’ zitten en reageert niet op mijn geschrokken reactie, hij kijkt dwars door mij heen. Pakt een tijdschrift en bladert deze in een dusdanig snel tempo, bladzij voor bladzij door dat ik hieruit op kan maken dat hij nauwelijks iets waarneemt. Pffff op blijven letten Kelly!

Dan komen cliënt en Jan en Jacqueline met hun begeleider binnen rijden. Ik sta op en begroet haar persoonlijk met een “goedemorgen Jacqueline.” terwijl ik mijn hand op haar arm leg. Er verschijnt een warme lach op haar gezicht en ze zegt: “goedemorgen lieverd” Mijn hart vult zich met warmte en ik loop naar Jan om ook hem goedemorgen te zeggen. Ook bij hem verschijnt een warme lach op zijn gezicht en hij zegt mijn naam zoals hij dat altijd doet: “keeeeeeellyyyyy” Ik lach terug en zeg hem: Tot zo Jan!

Jaq heeft een goed humeur vandaag, ze straalt het aan alle kanten uit. Samen met de groepsbegeleidster kleden we haar uit en leggen we haar op de brancard waarmee ik haar het zwembad in rijd. Haar badpak zit niet goed en haar “konientjes” floepen eruit zoals Sanne zegt. Jaq en ik schieten in de lach en geiten nog wat verder over haar ‘tieten’ zoals ze deze zelf noemt.

Ik vertel haar dat Trienke niet komt en vraag haar of ze het goed vindt dat ik met haar ga zwemmen? Ze vraagt waarom T. niet komt zwemmen en ik zeg dat ze een bril aangemeten krijgt, Jaq antwoord rap: “de ziel!” ik schiet wederom ongelooflijk in de lach omdat het er zo gevat uitkomt en ze zelf ook hartelijk moet lachen. Wat een sfeertje…

Als Jan en Jaq op hun brancard klaarliggen in het zwembad laat K. de bodem van het zwembad zakken. Het waterpeil komt langzaam hoger. Hoewel het water en de ruimte warm voelen komt het voor zij die liggen, het water toch ineens onverwachts tegen hun rug en billen. Jaq schrikt elke keer weer en ik voel met haar mee, wij als begeleiders staan in het water en ‘wennen’ langzaam via de enkels en benen aan het water maar zij voelen ineens via de gaatjes het water tegen hun rug. De band gaat om haar middel en dan drijft ze in het water. Ik houd haar band vast en kan haar recht op houden maar ook plat. Jaq wil graag rechtop zodat ze ook wat kan zien en er geen water in haar oor loopt.

Ze begint al snel met haar rechterarm vrolijk op het water te slaan en mij nat te spatten. De grijns op haar hoofd is onbetaalbaar. Ik vraag haar op te houden en doe als of ik het heel erg vindt. Ze ziet dat ik het niet meen en dat we geintjes maken. De glinstering in haar ogen verraad dat ze mij heel goed in de gaten heeft en we elkaar haarfijn aanvoelen in onze humor. Ik hou van haar humor. Pittig, snel en adrem.

Ik heb wat aan te merken op de muziek en ik vraag haar of ze deze boute-hollandse-meuk ook zo vreselijk vindt. Ze komt niet meer bij en antwoord met ja. We vragen aan BJ of hij andere muziek wil opzetten. Dat wordt geregeld. Nu hebben we zwarte piet en sinterklaas liedjes. Ik vraag haar of ze nu blij is?? “Ja” zegt ze weer. Dan begint ze ineens te rijmen. Ik zal het niet exact herhalen maar het ging ongeveer van zwarte piet naar ik knijp je in je tiet en van alles er tussen. Ik lig dubbel omdat ze zelf de grootste lol heeft en het er ook echt mega grappig eruit komt. We lachen zo aanstekelijk dat de anderen in het bad nu ook mee lachen, al hebben ze geen idee waarom.

Dan roept client Jan: “Keeeellyyyyy” ik zwem(lees waad) met Jaq naar hem toe en vraag hem wat er is. Zijn begeleidster zegt dat hij mij iets wil vragen. Dan vraagt hij: “Keeeellyyyy, jij met Jan zwemmen?” Betty verduidelijkt dat hij ook graag een keer met mij wil zwemmen, gewoon voor een keertje maar. Mijn hart smelt. Ik vraag Jaq of het oke is dat ik nu even een rondje met hem maak en dat zij met K. gaat zwemmen. Ze vindt het prima. Ik neem Jan over van Betty.

Ik realiseer mij dat onze lol hem heeft getriggerd en dat hij daarom mogelijk ook met mij wil zwemmen. Jan ‘voelt’ heel anders aan dan Jaq. Hij is als een babytje in mijn armen. Ligt ook met opgetrokken benen in het water. Zijn armen liggen in een hoek van 90 graden tegen zijn lijf aangedrukt en moet ijzersterke buikspieren hebben omdat hij altijd ‘rond’ van spanning staat.

Jan voelt ondanks zijn stijve lijf zacht, teder en kwetsbaar. Hij is ver in de vijftig maar voelt niet als een man van die leeftijd. Betty masseert zijn voeten terwijl ik hem vast houdt en zachtjes tegen hem klets. Ik zeg hem te gaan kietelen en dan lichten zijn ogen even fel op en roept hij met een grote grijns op zijn gezicht: “Neeeee, Keeellyyy Neeee!” ik lach met hem mee en kietel hem zachtjes op zijn buik. We genieten nog een poosje door tot ik hem weer aan Betty overgeef en ik ‘rauwdouwer’ Jacqueline weer in mijn armen heb en dan het eind signaal klinkt en de bodem weer langzaam omhoog komt.

Ik laat haar weer boven het brancard drijven en rijd haar zodra het weer kan de douch ruimte binnen. Daar staat Sanne haar groepsbegeleider ook klaar om te helpen met douchen, wassen afdrogen en aankleden. Wat een gesjor en gedoe voor haar toch elke keer weer! Ik zie dat jaq moe is en aai haar zachtjes over haar wangen en hoofd.

Een uurtje per week zwemmen maar het kost hun zoveel energie dat ze nadien helemaal af in hun rolstoel zitten. Ik zie de bekende waas over Jaq haar ogen, ze keert steeds verder naar binnen en het is oké. Ik laat haar weten middels aanraking dat ik nog bij haar ben. De buschauffeur haalt haar en Jan op en ze worden naar het dagverblijf verderop in Drachten gebracht. Ik zeg ze gedag en zwaai ze uit. Ze zegt: “dag lieverd tot volgende week…”

Wat geniet ik ervan om dit te kunnen en mogen doen. Ik realiseer mij dat er tijdens die twee uur dat ik daar ben er niets anders bestaat dan dat wat er op dat moment is. Totaal in het nu en God wat voelt dat fijn. Geen gedachten, zorgen of wat dan ook. Ik voel me gezegend en loop nadat ik zelf gedoucht heb meer dan tevreden terug naar mijn huisje en neem me voor dit op te gaan schrijven en met jullie te delen

 

Geef een reactie