Micro wereld

Samen met mijn dochter probeer ik ieder dag een boswandeling te maken in de bossen van Beetsterzwaag. De ene keer gaat zij hardlopen en loop ik in een stevige pas over de gebaande paden achter haar aan.

Afgelopen woensdag ging ze echter mee wandelen. Gezellig lopen we wat te kletsen en al snel besluiten we om de gebaande paden te verlaten. Beetje off the road door het bos dwalen. Dingen zien die we anders wellicht niet hadden ontdekt.

We klimmen over obstakels en horen de herfstblaadje knisperen onder onze voeten. Aanschouwen vele soorten mos met hun diversiteit aan groen kleuren. De frisse en diep groene nuances raken me. Ik houd van groen.

Ik vertel haar dat ik al vanaf zeer jonge leeftijd gebiologeerd ben door mos. De heldere kleuren, structuur en uitstraling geven mij een gevoel van magie. Ik fantaseerde over hele volksstammen mos-mannetjes en elfjes die hier in de buurt van elkaar wonen en in de winter vergezeld worden door kabouters die in de paddenstoelen formaties er gezellig bij wonen.

We delen wat informatie over mos en hoe sterk het is en dat het zelden dood gaat. Het droogt in en zodra er weer water voor handen is gaat het weer groeien. Dat op zich is al magisch.

Dan komen we op een plek waar het redelijk donker is maar waar de zonnestralen laag over de grond schijnen en zo de met mos bedekte heuveltjes het bos verlichten. Een magisch lichtspel van ongrijpbare lichtstrepen en weerkaatsen van verschillende kleuren. Verwonderd kijken we naar de pracht hiervan. Zoveel kleuren groen en het lichtgevende hobbelige oppervlakte maakt dat het lijkt alsof de bodem beweegt.

We staan stil en laten de stilte tot ons doordringen. Wat houdt ik toch van deze stilte. De bomen vertellen hun verhaal aangemoedigd door de wind. Geen snelwegen of ander mechanisch geluid.

Terwijl Thirza de kluit van een giga grote omgevallen boom bestudeerd, zak ik op de grond in de zon tegen een boom aan. De warmte van de zon dringt door op mijn gezicht en blote handen. De warmte geven geeft een fladderend gevoel in mijn buik zoals verliefdheid dat ook kan creëren. De zon en zijn warmte, ik denk niet dat ik zonder kan. Mijn lijf warmt op en mijn systeem komt tot rust.

De reeds opgewarmde aarde straalt haar warmte nu ook door mijn spijkerbroek heen en ik leg mijn handen naast mij plat op de grond om nog meer in contact met de aarde te zijn. Het is alsof er een stroom aan energie door de contactpunten met de aarde heen stroomt. Ik sluit mijn ogen en zak nog verder onderuit. Zoveel te voelen. Zoveel te horen.

De stilte wordt doorbroken door alles wat er vlak om, naast, onder en boven mij heen gebeurd. Ik volg de geluiden en verklein mijn wereld naar 10 vierkante centimeter. Aanschouw wat daar allemaal gebeurd. Zoveel leven op dat klein stukje. Leven wat geluidjes produceert die je nimmer hoort als je aan het wandelen bent.

Het is alsof ik de grond ingezogen wordt, alsof de grond vloeibaar wordt. Mijn handen klauwen zich onder het losse blad zodat ik de warmte die moeder aarde aan mijn geeft nog beter denk op te kunnen nemen. Vader zon en moeder aarde wat heb ik jullie nodig en wat ga ook ik veel te vaak er veel te laconiek mee om.

Terwijl ik dit schrijf kijk ik om mij heen. Zoveel spullen in mijn huis, spullen die lang niet allemaal nodig zijn. Veel zelfs overbodig is. Spullen die gemaakt zijn van stoffen die we nauwelijks op een niet belastende manier kunnen verwijderen. Wat moet ik hier toch mee? Iets om de komende tijd dat ik nog thuis zit mijn aandacht te geven.

Dan komt Thirza met wat natuurschatten op mij afgelopen. Mooie takken, schors, stenen en andere spullen die haar aandacht hebben getrokken. Een stuk boom die door micro organismen opgeruimd wordt. Die zo zacht en verend als een spons aanvoelt, terwijl we weten dat dit ooit hard en stevig was. Wederom met verwondering kijken we naar dit natuurschoon en bewonderen we de natuur en haar kracht.

Hier is alles een gesloten ecosysteem. Hier is er niets wat niet afgebroken kan worden of zelfs geen baat is voor de rest van het systeem. Iedereen heeft zijn eigen rol. Hout wordt voeding, een schuilplaats of een tijdelijk huisje voor de ander in het systeem.

Mijn dochter spreekt uit dat ze dankbaar is voor deze wandelingen, voor ons exploreren, onze gesprekken en vooral voor het feit dat ze/we zo kunnen genieten van iets kleins. We genieten sowieso momenteel heel erg van ons samenzijn.

Al doorlopende stuitten we op twee lege blikjes Redbull. Op het verse mos schittert deze vervuiling wat door de mens aangebracht is. Ontzet kijken we elkaar aan. Wat doe je hier in het bos als je dit zo achteloos van je afgooit? Wat gaat er in je hoofd om, dat je dit kunt doen?

Zonder ons te lang te verbinden met deze energie, pakken we de blikjes op. Alles wat dit oproept laten we weer los. We kunnen de daad van die ander niet veranderen wel de manier waarop wij omgaan met wat er in ons loskomt. Het voelt goed om het mee te nemen en het straks in de prullenbak te gooien.

Een stuk verder lopen we heerlijk over het zand in de zon, dan vliegt Thirza in de ankers. Een grote hommel ligt voor haar voeten in het zand. We buigen beiden voorover. Hij of zij heeft het zwaar. Zijn trage bewegingen vertellen ons dit. Nog zo weinig bloessende bloemen te vinden. Hij heeft nectar nodig.

We kijken om ons heen willen hem water geven uit een sloot maar dan zeg ik dat hij vooral energie nodig heeft in de vorm van suikers. In haar hand ‘plopt’ het blikje Redbull omhoog. Ik schiet in de lach en roep dat dit hem zeker wel vleugels gaat geven.

Ojee hoe verantwoord is dit? een hommel Redbull geven? Really? We laten de keus bij hem en houden het blikje voor zijn neus. In het randje zitten een aantal druppels en onmiddellijk komt er een soort “pijpleiding” uit zijn snuitje. Vervolgens beweegt hieruit weer een soort van tong die gulzig het zoete vocht opslurpt.

Blij verrast kijken we elkaar aan en dankbaar dat we de blikjes hebben meegenomen! Hij neemt de tijd om te drinken en langzaam zien we zijn bewegingen sterker worden. De traagheid verdwijnt en we zien dat hij daadwerkelijk opknapt. Minutenlang bestuderen we zijn lijfje, zijn kop die enigszins buitenaards aandoet, de donzige haartjes maar vooral de manier waarop hij het vocht naar binnen zuigt.

Dan is hij voldaan en trekt zijn pijpleiding weer naar binnen en begint te wandelen, zijn pad vervolgend, naar Joost mag weten waarheen. We gieten de allerlaatste druppels op het zand in de richting van waar hij naar toe loopt. Nog één keer neemt hij een slokje en dan gaat hij verder.

Wij ook. Intens tevreden dat we dit voor hem hebben kunnen doen. Dat we ons impuls van het meenemen van die blikjes hebben gevolgd. En ergens zijn we zelfs dankbaar dat ze achter gelaten zijn op een plek waar ze echt niet horen te liggen.

Dankbaar voor het afgelopen kwartier waar we deze micro focus op slechts 2 vierkante centimeter zo intens mochten ervaren. Wat is het toch fijn om de wereld even zo klein te hebben….

Terug van weg geweest

Lieve abonnees/volgers,

De afgelopen tijd heb ik een mooi aantal berichten hier op mijn pagina geplaatst. Dit zijn veel al berichten die ik de afgelopen twee jaar geplaatst heb op Facebook en niet hier. Ze zijn uiteraard wel met terugwerkende kracht op de juiste data gepubliceerd.

Na een behoorlijke poos actief te zijn geweest met heerlijke vegan recepten, mooie foto’s en persoonlijke verhalen werd het ineens heel erg stil hier. Er is de afgelopen jaren veel gebeurd en in de geplaatste berichten kun je lezen waar ik vooral “druk” mee ben geweest.

Nu de storm van mijn gezondheidsuitdaging is gaan liggen, is er ook weer meer ruimte gekomen om hier te schrijven en te delen.

Jullie hebben van de afgelopen berichten geen automatische meldingen gekregen omdat het dan een overload in je mailbox zou betekenen. Vanaf nu heb ik jullie weer “aan” gezet zodat je nu weer up to date blijft.

Het karakter van deze pagina is wel een tikje veranderd. Waar ik eerst de focus op mijn whole food plant based lifestyle had liggen is dit nu veel breder geworden.

Geconfronteerd worden met kanker zet je leven op de kop en zet veel zaken in een heel ander daglicht. Mijn eerste reactie toen ik hoorde dat ik borstkanker had was boosheid. Ik volg het meest gezonde dieet en toch wordt ik ziek…. WTF?

Inmiddels weet ik dat heel veel andere factoren ook meespelen om kanker te ontwikkelen en er vooral heel veel is wat we niet weten en waarom de een het wel krijgt en de ander niet.

Vandaag lijkt het echter alsof het niet meer de vraag is of je het krijgt maar eerder wanneer je het krijgt. Er zijn zoveel factoren die meespelen en een ding is zeker: Onze voedingstekorten stapelen zich op waardoor we steeds veder achterop raken maar ook onze mentale gezondheid holt achteruit. Nog nooit zijn er zoveel mensen met depressies en burn outs geweest.

Er mag een een dikke schijnwerper op ons bewustzijn gezet worden om het tij te keren. Dat hier behoefte aan is heb ik ook zeker gemerkt. Zoveel mensen heb ik weten te inspireren en ben ik van waarde geweest in het pad wat ze zelf (kunnen) lopen met alle keuzes die hierin dienen gemaakt te worden. We dienen ons leven zelf te leven, onze eigen keuzes te maken maar we hoeven het niet alleen te doen.

Vanaf nu zullen deze gedachtespinsels hier gepost worden, zodat bij interesse mijn stukken gedeeld kunnen worden met anderen en er een rimpeling ontstaat in het verruimen van ons be-wustzijn.

Want als ik ergens in geloof dan is het wel dat het tijd is om terug naar ons zelf te keren. Dat we weer leren luisteren naar ons lijf, ons afstemmen op ons hogere bewustzijn en ons laten leiden door die informatie die door ons heen stroomt en niet naar de info die door onze tv, radio of andere externe sociale kanalen binnen komt.

Laatste note: Mijn schrijven komt rechtstreeks vanuit mijn hart en is amper te sturen. Zodra ik voel dat er wat de wereld in mag/moet, dan ga ik zitten schrijven. Dit komt in heel ongelijkmatige porties en in golven.

Deze inzichten, verhalen of hoe je het ook maar wilt benoemen zijn net als emoties, ze komen en gaan. Gaan dwars door mij heen. Ik vertaal slechts wat ik ervaar en waarneem.

Gebruik wat je kunt gebruiken en alles wat niet resoneert laat je lekker bij mij. Het is niet mij bedoeling je een waarheid door je strot te drukken, ook al kan ik heel overtuigend zijn. Blijf zelf voelen en checken wat klopt voor jou. Mijn visie is anders dan die van jou, terwijl je ook zult ervaren dat we wel overeenkomsten hebben.

All is well en so be it.

Liefs Kelly

Ongelijkheid

Gisteren vloog ik ff lekker uit de bocht omdat ik geraakt werd door wat er tegen mijn dochter gezegd werd. Iemand met kanker, hoer en slet uitschelden zorgt dat mijn rode knop ingedrukt wordt.

Na geraast te hebben kwam ook weer de stilte in mij. Hier voelde ik niet alleen de pijn van deze jonge knul maar vooral ook mijn eigen pijn. Het schuldgevoel wat ik naar mijn kinderen bij mij droeg omdat ze hebben moeten dealen met het feit dat hun moeder kanker had met alle bijbehorende collectieve angsten die hier omheen hangen. Ik kon voor mezelf dit collectieve gedachtegoed overstijgen maar voor mijn omgeving was dit vaak lastiger.

Het verdriet en de angst om hun moeder te ‘verliezen’ in de ogen van mijn kinderen zien, was het meest pijnlijke wat ik als moeder ooit heb meegemaakt. Dat managen van andermans gevoelens bleef niet alleen bij mijn kinderen maar strekte zich ook uit naar meer dierbare om mij heen.

Dit was de reden dat ik de eerste maanden het nauwelijks aan iemand had verteld. Ik had de handen vol aan mezelf en kon naast dat te managen, al die projecties er beslist niet bij hebben. Want iedereen heeft wel een verhaal waarin een dierbare er het niet erg goed van af had gebracht.

Dan de woorden hoer en slet komen hard bij mij binnen. Al vanaf jonge leeftijd voelde ik het onrecht wat meisjes aangedaan werd als het gaat om experimenteren en wisselen van jongens. Meisjes worden idioot snel uitgemaakt voor hoer en slet terwijl jongens op de schouders geslagen worden als ze het zoveelste meisje “gedaan” hebben.

Dit is vandaag de dag niks anders dan 30 jaar geleden. Ook hierin moet je als meisje dusdanig sterk in je schoenen staan om je niks van dit collectieve onrecht en ongelijkheid aan te trekken. Wederom, als vrouw van 43 jaar kan ik het nu prima conducten, maar mijn 15 jarige dochter heeft in het verleden al vaak met dit bijltje moeten hakken net zoals ik vroeger.

Wat leren jullie je zonen en dochters hierover? Kinderen kijken en luisteren naar hun ouders, hoe kan het dat vandaag de dag de jongeren nog steeds deze ongelijkheid op elkaar loslaten? Denken vaders en moeders nog altijd hetzelfde als het gaat over de kuisheid van een meisje? Zit de kerkelijke oldskool collectieve overtuiging nog steeds in jullie onbewuste brein? Mag jij als vrouw van jezelf experimenteren en je seksualiteit ont-dekken?

Hier heb ik hele open gesprekken met mijn kinderen over. Mijn dochter is veel vrijer dan menig andere jongere en het drijft jongens tot gekte. Het geen vat kunnen hebben op haar, haar niet kunnen beteugelen of vertellen wat ze wel of niet mag doen. Daten loopt al snel op niks uit omdat ze onmiddellijk te maken krijgt met de ongeschreven regels die haar vrijheid over haar eigen lijf beperken.

Dat bezitterige en jaloerse gedrag heeft toch helemaal niks met liefde te maken? Het is doordrenkt van angsten. Angst om verlaten te worden, te kort hebben, niet gezien te worden, om alleen te zijn enz. enz. Op déze voorwaarden is men tegenwoordig bij elkaar, als afdekking van angsten en pijnen. En blijkbaar geven we dit feilloos door aan onze kinderen, want ze doen het moeiteloos na.

Liefde en vertrouwen verbindt, angst drijft uit elkaar. Je kunt elkaar niet uit de naam van liefde bezitten. Je kunt uit naam van liefde alleen maar iedere keer weer opnieuw kiezen voor elkaar omdat je jezelf en de ander de ruimte wilt geven om te groeien en te expanderen. Want één ding in het leven staat vast, niets blijft zoals het is en progress is the soul of the universe.

Geslaagd!

Lieverd, geslaagd voor het leven ben je sowieso maar nu sluit je met een diploma ook nog een bijzonder school tijdperk af. Super trots op jou!

Je bent al heel druk aan het werk en staat s’morgens om 6 uur klaar bij het overslag bedrijf Drost om in je bobcat de lading aan te rijden tijdens het lossen van de schepen.

Nog een paar maandjes heb ik je hier dichtbij mij om vervolgens je vleugels in september uit te slaan en je op Terschelling te vestigen. Dat wordt wennen voor mij, je vader en je zusje.

Toch voel ik een immense trots als ik naar je kijk. Trots om wie je bent en hoe je in het leven staat. Hoe je als klein jochie opgegroeid bent éérst aanboord, daarna een grote switch doordat we aan de wal gingen wonen. Hoe je door lastige periodes als onze scheiding, het VWO, later de HAVO en de puberteit hebt heen weten te werken. Het viel niet altijd mee…

Uitgeput ben je op de bank in slaap gevallen. Het feesten bewaar je voor later. Morgenvroeg moet je je weer om 6.00 in Meppel melden. Het werken roept je en ik wil je zeggen, neem ook ruim de tijd om te genieten. Ook al doe je dit ook tijdens je werk…

Werken kan altijd nog, maar ik weet dat je het niet hoort. Zodra je kon lopen, was je al aan het werk. Spelen was voor kinderen, jij speelde niet jij was bloedserieus aan het werk en hielp de buren graag bij het straten of klussen.

Het schippers leven zit in je bloed en dat is een synoniem voor altijd werken, ik weet het als geen ander.

Maritiem instituut Willem Barentsz wordt je nieuwe plek. Eindelijk dingen leren wat jij interessant vindt. Geniet ervan topper, geniet ik nog even van jou terwijl je hier op de bank ligt te slapen.

Maantijd; zonde van je tijd of tijd om de tijd te nemen?

Ik heb sinds kort een menstruatie cup aangeschaft en afgelopen weekend heb ik deze voor het eerst gebruikt. Het is een soort kuipje wat je ongeveer net zo inbrengt als een tampon en waar het menstruatiebloed in wordt opgevangen.

Het is heel duurzaam, hygiënische en veilig. Geen maandverband afval, geen stinkende prullenbakjes, geen chemicaliën meer in je lijf of een bron van infectiegevoelig materiaal zoals tampons.

Impact

De impact die de eerste verversing op mij heeft is groot, heel groot. De dag erna voelde ik een intens verlangen om dit op te schrijven en te delen. Ik ben achter mijn laptop gekropen en ben gaan tikken. Zonder tussenpauze, twijfel of terughoudendheid vloeien de woorden uit mijn vingers. Lees verder Maantijd; zonde van je tijd of tijd om de tijd te nemen?

Vegan Tompouce

Mijn ‘bonus dochter’ is gek op tompouce. Nu ben ik dat ook, maar sinds mijn switch naar de plantaardige en suikervrije keuken heb ik dit niet meer gehad. Het meisje leeft net als mijn kinderen door de scheiding in twee verschillende werelden qua etensgewoonten. Dat maakt dat ze het niet altijd even leuk en lekker vinden wat ik klaar maak of omdat ik niet koop wat zij graag willen hebben.

Nu is er is volgens mij geen enkel recept wat niet al aangepast is of kan worden naar een plantaardige versie dus om haar tegemoet te komen in de wens van een tompouce, ben ik het internet opgegaan. Na een aantal verschillende recepten te hebben gelezen, heb ik uiteindelijk gekozen voor de variant van de veganchallenge

Lees verder Vegan Tompouce

“Hoe maak ik een coole selfie?”

Samen met mijn dochter lol trappen in de auto terwijl we wachten op zoonlief. Ze leert mij hoe selfie’s te maken. De diversiteit aan posses is lachwekkend. Ik ben opgegroeid met de “Say cheese” opdracht, zodat iedereen gewoon lacht op een foto. Tegenwoordig moet je opgeleid worden om een “coole” foto te maken.

De jeugd is zo allemachtig zelfbewust in het maken van selfie’s. Ze doen natuurlijk ook niets anders op snap en insta maar ondertussen bak ik er nog niks van volgens dochterlief ?. Gelukkig hebben we wel erg veel lol tijdens mijn studie lessen?

De schaduwzijde van sociale media is de kwetsbaarheid. Het posten van nare opmerkingen onder foto’s gaat wel heel gemakkelijk en dit is dan in het aangezicht van al je volgers. Uiteraard zegt dit alles over de persoon die zoiets zegt en niks over de ‘foto plaatser’ maar je moet als tiener dan wel sterk genoeg zijn om dit te kunnen handelen.

Hou van jou mooie dame en laat je licht nooit dimmen door rot opmerkingen en/of daden van anderen.

Jij bent precies goed zoals je bent ❤

Sint Maarten

Vandaag is het de elfde van de elfde en dat betekent dat het Sint-Maarten is. Vanavond trekken duizenden kinderen met hun lampion de straat over om van deur tot deur te gaan. Het ingestudeerde liedje zetten ze in zodra je de deur opendoet en na afloop verwachten ze iets lekkers lees snoep, te krijgen.

Snoepgoed

Gisterenavond had ik het mijn 12-jarige dochter hierover. Ik deelde dat ik er niet veel trek in heb. Steeds die deur open en de kou mee naar binnen en dan de bij ik heb helemaal geen lekkers in huis. Niet het lekkers wat er verwacht wordt tenminste. Geen felgekleurd suikergoed, Bounty, Twix, Mars of Snelle Jelle.

Lees verder Sint Maarten

Impulsieve actie’s, hoe vaak volg jij deze?

In opwelling vraag ik aan mijn dochter of ik met haar mee mag naar haar verzorgpaarden. Ik heb behoefte aan een aardse omgeving en om echt even samen met haar te zijn. Om 15.00 uur fietsen we richting Cees (eigenaar) waar Femke en Ulrieka in de wei staan.

Energie-shift

Tijdens het fietsen voel ik al een energie shift in mij van een meer volgende rol. Zij weet zo ongelooflijk veel van paarden en hun manieren, dat ik daarvan kan en wil leren. Ook kan ze goed rijden doordat ze al jaren les en aanleg heeft.

Hoewel ik vroeger ook paardgereden heb, ben ik geen ervaren/ beleerde ruiter. Het lijkt mij fijn om weer een stukje te rijden en benoem dit ook naar haar. Ik voel onmiddellijk dat ik dit best spannend vindt, want in haar ogen “bak” ik er waarschijnlijk niks van. Ik realiseer mij ook dat dit slechts mijn gedachtes zijn en ik het mezelf weer onnodig moeilijk maak.

Lees verder Impulsieve actie’s, hoe vaak volg jij deze?

Schoolsysteem

Ik wind mij al jaren op over ons huidige schoolsysteem. In het verleden veel gedoe gehad met onze dochter op de lagere school en haar uiteindelijk naar een andere school overgeplaatst. Gelukkig heeft ze hier nog twee hele fijne jaren beleefd. Nu ze beide naar het voortgezet onderwijs gaan, loop ik er weer tegen aan. Wat een idiote lessen krijgen ze en waarom is er in al die jaren niks veranderd in de lesstof die ze in hun hoofd moeten stampen?

Lees verder Schoolsysteem