Vakantie gevoel

Afgelopen vrijdag was mijn laatste werkdag voor de operatie en mijn herstel. Dit jaar kom ik nl niet meer terug op de werkvloer. Het voelde raar. De hele dag door voelde ik een soort zenuwachtig gekriebel in mijn buik. Alsof ik op vakantie ga maar ook wat de zenuwen of ik alles wel goed heb doorgenomen en achterlaat aan mijn collegaā€™s.

Wat ga ik mijn lieve en grappige collegaā€™s missen. En wat is het fijn om in het nieuwe jaar terug te keren naar een plaats waar het beste van mij naar boven komt! Dankbaar voor de presentjes die ik van ze heb mogen ontvangen, maar vooral de woorden die naar mij zijn uitgesproken en geschreven, zijn mij dierbaar.

De operatie is pas de 28ste en om te zakken in de energie leek het mij beter om wat eerder te stoppen met werken. Ik heb mijn planning gemaakt. De ochtenden staan in het teken van spoelen, sporten en sauna, diverse leuke uitstapjes, een weekendje Rotterdam, nog twee mooie kleur/style adviezen(ja zelfs in mijn vakantie, het is en blijft mijn hobby), fijne behandelingen en relaxmomenten.

Dat laatste is nu nog even lastig. Het dagelijks ritme zit nog in mijn lijf en hoofd. Mijn huis wil opgeruimd worden, het stof, de was en allerlei niet leuke huishoudelijke taken vliegen mij aan. Ik heb er nu tijd voor maar zo geen zin in. Dit hoort nog even niet bij vakantie!

Mijn zoon vind het maar gek dat ik het vakantie noem. Ach ja het is maar wat je er van maakt lieverd. We hebben allemaal de keuze om iets zwaar of licht te maken en ik kies voor het laatste. Leuke dingen inplannen en vanuit totale relaxheid een operatie in gaan lijkt mij prettiger dan nu op de bank te gaan zitten zenuwen…

Mijn vakantie kon overigens niet beter beginnen. Een poosje geleden heb ik mijn dierbare vriend Hessel gevraagd om een extra lange set op te nemen met als intentie mijn hersteltijd te verlichten. De set is voor tijdens en vooral voor na de operatie, als ik ā€˜wausā€™ van de morfine in mijn bed hang, dan is er vast niks fijner om mij te verenigen met mijn lievelingsmuziek.

Hessel weet beter dan wie dan ook dit te vertalen dus is hij met al zijn liefde voor onze vriendschap aan het co-creƫren gegaan.Healing, love, hope, trust, strenght, surrender en dat soort energie heeft hij weten te vertalen in een prachtige 7.5 uur durende set die we afgelopen vrijdagavond samen alvast hebben geluisterd en be-leefd.

Geraakt tot in het diepste van mijn ziel. Tranen die mogen vloeien. Gedragen worden door zulke liefhebbende vrienden, die exact de juiste snaar weet te raken. De dagen na de operatie zal deze set als een baken fungeren terwijl mijn lijf zichzelf heelt. Hoeveel beter dan dit wordt het nog?

HOLY FUCK

Dat moment dat je te horen en te zien krijgt dat wat ik al die tijd al voelde, nu ook via de reguliere geneeskunde dat “dit gevoel en innerlijk weten klopt”

Vandaag stonden de laatste vier gesprekken met de plastisch-, en oncologisch chirurg, oncoloog en de mammacare verpleegkundige gepland waar we de voortgang en de aanstaande operatie nog eens doornemen.

Met de oncologisch chirurg bespreken we de uitslag van de laatste MRI (vorige week). Hij lepelt op dat er niet een noemenswaardige verandering zichtbaar is t.o.v. de voor laatste MRI. Dan vraag ik hem hoe het beeld eruit ziet als hij de laatste MRI vergelijkt met de eerste? En samen bekijken we de beelden.

Ehhh jaha…. dan ziet het er eigenlijk heel positief uit! De grootte, hardheid en de intensiteit van de tumor is wel degelijk afgenomen. Zelfs het aantal blijft nu steken op 2 misschien 3.

Ik vraag hem of dit met hun behandeling (Tamoxifen) te maken heeft waarop hij resoluut antwoord met nee, niet in deze vorm. Dit beeld schrijf ik niet toe aan de tamoxifen. Soms gaat het lichaam het zelf opruimen maar dat heb ik bij huidkanker wel eens gezien maar niet met borstkanker.

Mijn oncoloog spreekt zich er echter niet zo over uit en blijft vaag op de vraag. Zij probeert met de liefdevolle opmerking: “ik gun jouw de beschermende kracht van chemo”, ook nu weer te paaien met een chemo kuur en bestralingen nadien.

We kijken elkaar zacht en lachend aan en ze vervolgt “maar dat ga jij toch niet doen hahaha”. Dat klopt, zeker nu ik bevestigt heb gekregen wat ik intern al wist en ook al via mijn ayurvedisch arts anderhalve week geleden te horen heb gekregen.

I fucking did it! Ik heb het gewoon geflikt…..op mijn eigen-wijze-niet-giftige manier.

Dit kwartje viel op vrijdag 18 oktober al overduidelijk. De dag dat Suraj (ayurvedisch arts die ik meer vertrouw dan de reguliere artsen) mij vertelde dat hij geen rondzwervende tumoractiviteit kon waarnemen en slechts de blokkade’s (tumor in borst en lymfeklier) nog voelde maar dat mijn dosha’s compleet in balans zijn. Zelfs hij was onder de indruk van dit verloop.

Huilend van geluk, overweldigt door het trotse gevoel en realiserend wat voor bizarre weg ik de afgelopen twee jaar heb bewandeld, liep ik de zaak weer in. Geschrokken door de tranen deed ik mijn verhaal al bij mijn collega’s.

Vandaag dus het visuele bewijs, erkent door de mensen die vinden dat zij er de het meeste verstand van hebben. Dat ik wel degelijk in staat ben om een volgens zeggen een ‘kwaadaardigheid’ te stoppen en om te keren.

Voor de mensen die nu denken: ja maar jij hebt vast een veel minder erge en beter te behandelen kankersoort dan die van mijn zus, vriendin, tante en/of nicht: Nee, dat heb ik niet. Als je eens wist wat voor bombardement aan prognose’s, gif en bestralingen ze mij wilden geven om de, let op: Levensbedreigende ziekte te lijf gaan, dan had je dit niet gezegd of zelfs maar gedacht.

Ja, ik was er redelijk vroeg bij maar het tumorproces stoppen en omkeren was niet iets wat vanzelf ging. Hiervoor heb ik heel wat gedaan en doorstaan. En ja dit heb ik weten te manifesteren door links af te slaan ipv rechtsaf zoals de meesten doen. En ja hier ben ik rete trots op!

Ik ben intens dankbaar voor het als maar groeiende vertrouwen in mijzelf, discipline, mijn lijf, de inzichten, de signalen in de vorm van cadeautjes op het pad, de hulpbronnen, mijn behandelend artsen uit verschillende disciplines en vrienden die aldoor zij aan zij met mij staan.

Nimmer heb ik gevoeld dat ik het alleen moest doen, altijd heb ik geweten dat ik het zelf moet doen en dat niemand anders dit voor mij kan doen. Dit is mijn pad en ik vindt het een waanzinnig pad en het is er echt eentje voor in de boeken.

De laatste hoofdstukken worden de komende twee maanden geschreven. 2020 wordt het jaar van mijn wedergeboorte. Mijn oude ik vol overtuigingen die mij niet meer dienen en zelfs niet van mij waren, laat ik achter mij. De slogan die ik al geruime tijd roep, is:

Mij krijg je de pis niet meer lauw!

Een ochtend vullend programma

Twee CT scans van de buik. Dat was een bijzondere gewaarwording. Het contrast wat ze gebruiken zorgt voor een kortdurende hitte door het lijf waardoor je zelfs het gevoel hebt dat je aan het plassen bent

De smaak in je mond lijkt alsof je een slokje oplosmiddel hebt gehad. Ugh

MRI is een grote magnetron en daar wordt weer een ander contrast gebruikt. Zelfde smerige smaak in mijn mond. Hier wordt je ook nog eens van binnenuit opgewarmd en dat maakt dat ik wederom beroerd uit dat ding kom. Nu richting bloedafname waar ze niet het reeds aan geprikte infuus willen gebruiken en dan nog door naar de pre operatieve screening.


Emotionele tijd

Afgelopen maandag heb ik mijn (voorlopige) operatie datum gehoord en ik moet zeggen dat deze toch wel ff erin hakt. Ik had eerder al aangegeven dat het half november zou worden en hield rekening dat het ergens tussen de 13de en 20ste zou plaatsvinden.

11-11 is echter de datum dat ik ingepland sta. Mijn eerste reactie tegen de dame aan de andere kant van de lijn was: Oww wat een mooie datum!! hier ben ik heel blij mee. Waarop een stilte volgde en ze uiteindelijk zei: “Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen want heb geen idee wat je hiermee bedoeld”

Ik schiet in de lach en zeg: “ow nee laat maar ik hou mij veel bezig met getallen en dan in het bijzonder de dubbele getallen komen veel aan mij voorbij, ik wordt er blij van”. Iets met andere planeet en dimensie en ik laat het gaan.

De dag is dichterbij dan ik aanvankelijk had gedacht en een opgejaagd gevoel ontwikkeld zich in mijn systeem. Ik MOET nog zoveel regelen, afronden en doen…

Al snel heb ik mijn mind onder controle, maar dan is daar immer mijn lijf die hier anders over denkt. Op dinsdag schiet het mij in mijn rug en als een bejaarde vrouw beweeg ik mij over de werkvloer. De eerder voorgeschreven tramadol komt nu van pas.

Vandaag komt echter ook de buikpijn omhoog en ik verbijt de pijn in stilte. Vanmiddag heb ik een evaluatie gesprek met mijn werkgever. 31 december loopt mijn contract af en hoewel ik niet verwacht dat ze het beƫindigen, heb ik ook hier spanning van.

Een open en van mijn kant emotioneel gesprek volgt. Ik kan mijn tranen niet meer langer bedwingen. Deze werkgever zegt mij dat ze mijn contract gaan verlengen ondanks de wetenschap dat ik er de komende 3 maanden uit lig.

De spanning in mijn buik wordt op slag minder en ik prijs mijzelf gelukkig met deze mensen. Hoe fijn om hier tijdens mijn herstel periode niet meer over in te zitten en juist iets te hebben om naar uit te kijken.

Deze week ben ik al begonnen om mijn klanten die het nog niet weten in te lichten over het feit dat ik een poosje(3maanden) afwezig zal zijn en de een na de andere hartverwarmende reacties komen bij mij.

Gisteren en ook vandaag kreeg ik weer een hele dikke knuffel van een klant en het raakt mij tot op het bot. Ik schiet vol (alweer) en mijn collega komt mij bij staan en vraagt bezorgt of het gaat? Wat een bofbips ben ik en wat zal ik deze momenten gaan missen.

Samen met mijn werkgever afgesproken dat ik vanaf 27 oktober thuis blijf. Mezelf te ont-pluggen van het werk, verwachtingen en adrenaline. Zakken in de rust en overgave. De tijd nemen om mezelf goed voor te bereiden en een aantal praktische zaken goed te regelen.

Ja, ik vindt het nu nog spannend en merk dat ik de voorbereidende tijd ook echt nodig heb om volledig ja te voelen. Ja, ik heb het volste vertrouwen dat ook dit de komende tijd zich verder zal uitbreiden. Ik weet dat jullie allemaal bedanken voor de positieve vibes die reeds gestuurd zijn en worden.

Vanaf vandaag zal ik ieder dag een kaarsje branden. Niet alleen voor mezelf maar ook voor jullie nabijheid, steun en positieve vibes. Ik hoop dat jullie de komende tijd zo nu en dan mee doen want ik kan jullie steun nu goed gebruiken.

Het kaarsje van vanavond is voor mijn werkgevers en collega’s van Vinke Beilen. Stuk voor stuk helden en een lichtje in deze bijzonder bewogen tijd. Wat ben ik dankbaar dat ik met ze mag werken. Ik weet dat ze op zien tegen mijn vertrek en daarmee ook de extra werkbelasting, maar wat ik vooral voel is dat ook zij met mij meeleven met deze pittige operatie.

De komende twee weken nog samen mooie dingen creƫren en mijn werkzaamheden overdragen, zodat de lopende projecten goed uitgevoerd en afgerond kunnen worden en ik met een gerust hart de boel kan LOSLATEN.

Wat een kadootjes dit weekend

Mijn zoon kwam vrijdag onverwachts toch thuis. Mooie Mandy kwam helemaal uit IJmuiden naar het verre noorden om te meeten en logeren. Een zonnige zaterdag met heel veel woorden en lekker lunchen, kletsen en ontdekken volgde.

Zaterdagavond besloten we (Mandy en zoon) vrij impulsief om onze hƩƩrlijke bank met wijn en chippies te verlaten en ons naar de kroeg te begeven.
Wat een feestje om samen met hem en mijn vriendinnen in de kroeg te staan dansen, drinken en lol te trappen. Hem te zien stralen en genieten. Mijn hart loopt opnieuw over van geluk bij het zien van de foto’s en dat we dit samen kunnen ervaren.

Als ook de dochter en diens vriendin van mijn vriendin Natascha aansluit gaat het dak eraf. gedurende de nacht kijk ik om mij heen, zie de glimmende oogjes en brede lach op elk van ons gezichten. Hoe waanzinnig om met onze kids dit te kunnen doen!?

Het geluk straalt van ons af en intens dankbaar voor dit weekend met een aaneenschakeling van bijzondere ont-moetingen, kwetsbare sharings, dansjes en vooral heel veel liefdevolle aandacht, zak ik nu samen met mijn hƩƩrlijke dochter op bed.

Wat had ik ook graag haar erbij gehad….nog een paar jaartjes doorbijten en dan mag ook zij mee!
Thanx lieverds, ik lief jullie allemaal ā¤

Drivers

De laatste twee weken denk ik veel aan de aankomende operatie. Ik praat er over met verschillende mensen. Vertel hen mijn twijfels, overwegingen, inzichten en diepere overtuigingen. Het helpt mij om er met anderen over te praten. Het is alsof ik tegen mezelf praat en de verschillende mogelijkheden zorgvuldig doorloop.

Het dansen op zaterdag heeft weer veel zaken los getrilt en dat wat niet meer dient, is geruisloos de aarde in verdwenen. Ik kan het niet eens meer bedenken wat mijn aandacht schonk, ik verneem alleen dat het vele male lichter en helderder is in mijn overdenkingen.

Een van inzichten van de afgelopen week is wel dat ik een kleine tien jaar in de tijd terug schoot om zo bij mijn NLP opleidingen te belanden. Een van de onderdelen daar ging over drivers. Dit is de noodbesturing die het overneemt in tijden van nood en bij een heftig negatieve ervaring.

Nu hebben we elk onze eigen type driver aangezien we allemaal in meer of mindere mate vervelende dingen hebben meegemaakt. Destijds werd de metafoor gebruikt, dat ze er uitzien als de vlotters van een catamaran. Dit is waardoor je je hoofd boven water houdt. Je door een crisis heen komt en niet bezwijkt.

Mijn twee prominentste drivers zijn: ik ben de beste en wees sterk. Ik laat de betekenis van deze twee drivers tot mij doordringen en voel de kracht en impact van deze paar woordjes.

Ineens zie ik het afgelopen anderhalf jaar voorbij komen en zie ik hoe deze drivers mij erdoorheen hebben geholpen. Hoe ik dankzij dit ā€˜overlevingsmechanismeā€™ mijn pad in volle overtuiging hebben kunnen bewandelen. Zelden bevangen door angst of stress, tenminste niet in het bewusteā€¦.

Ik zag ook de schaduwzijde van deze drivers en hoe ik de neiging heb om mijzelf tot het uiterste te pushen. Wat op plopt is de drang om te bewijzen dat ik de kanker wel op een andere manier dan regulier uit mijn lijf krijg. Er was zelfs tot afgelopen zondag nog 10% in mij wat twijfelt om zelfs de hulp vanuit het ziekenhuis middels een operatie af te slaan.

Is dit omdat ik de beste wil zijn? Mijn hemel wat doe ik mezelf aan? En bij dit inzicht stel ik onmiddellijk de vraag hoe zou het zijn als ik mezelf laat helpen door artsen die hebben geleerd heel ingewikkelde operaties uit te voeren waardoor de restanten kanker worden verwijderd en er van eigen weefsel een nieuwe borst wordt gecreƫerd? Welke bijdrage kunnen zij leveren? En welke ruimte kan ik zijn om dit toe te laten?

Dat ik een sterke vrouw ben dat heb ik de afgelopen anderhalf jaar al meer dan bewezen met de manier waarop ik deal met wat er op mijn pad komt. Maar van wie moet ik dit bewijzen? Het antwoord hierop ligt wederom diep verscholen in mijn jeugd.

Hoe vaak heb ik niet te horen gekregen dat ik sterk moest zijn? Dat ik het zelf moet doen en dat ik een sterke meid ben die dit allemaal aankan. En dan heb ik het over alles wat er gebeurde rondom het internaat en de heimwee naar mijn ouders.

De drivers zijn mijn redding destijds geweest en zullen dit voor de rest van mijn leven zijn. Ik kan niets van het verleden veranderen. Ik kan wel de manier waarop ik kijk nar de ervaringen veranderen. Ik ben trots op mezelf. Hoe ik mij door een tijden van pijn heen heb weten te werken. Hoe ik steeds weer opstond en doorging ook al nokte het leven mij keihard in mijn gezicht.

Mijn moeder heeft al die tijd gelijk: Ik ben sterk. Zij zei dit vanuit haar volste overtuiging omdat zij het in mij zag maar ook omdat ze sprak vanuit ervaring; ā€œAls ik het internaat leven kon overleven, dan kunnen mijn kinderen dit ook!ā€

Of ik de beste ben dat is mij nog niet helemaal duidelijk. Ik weet dat ik behoorlijke graag wil bewijzen dat dit op een natuurlijke manier is te genezen. Hoe ver ga ik dit echter pushen? Ga ik mezelf nog een jaar discipline opleggen om te leven volgens de hoge levensstandaard die er voor gezorgd heeft dat de kanker is gestopt met groeien en is ingekapseld?

Mijn ik ben sterk driver roept heel hard vanaf mijn rechter schouder Ja dat kan jij! En vanaf mijn linker schouder roept ik ben de beste: Wij gaan dit aan de wereld bewijzen en dan heb je toch een goed verhaal!

Dank je wel drivers! Ik ben jullie echt intens dankbaar voor alles wat jullie voor mij hebben gedaan en in dit geval is het genoeg.

Daar waar ik in onze westerse wetenschap altijd al het meeste respect voor heb gehad is de (plastische) chirurgie. Deze mensen turen uren door een microscoop om te herstellen wat stuk is gegaan. Hart-, en vaatchirurgen complexe botbreuken maar ook de plastische chirurgie. Wat een wonderlijke creaties realiseren zij.

Nu mag ik gebruik maken van een van deze fantastische disciplines. Er zijn mensen die hebben bedacht en ontwikkeld dat er een compleet nieuwe borst van mijn buikweefsel gemaakt kan worden. En er zijn mensen die dit als een passie hebben herkent en willen uitvoeren. Deze mensen kunnen het opbrengen om urenlang door een microscoop te werken. Ienimienie bloedvaatjes afsluiten en opnieuw aansluiten op mijn borst slagader.

Ja, ik vind het spannend om nu te gaan co-creƫren met de chirurgen, mij volledig over te geven aan hun handen en hun kundigheid. De komende weken mijn lijf extra ondersteunen en fit houden en na de operatie heel maar dan ook heel goed rust houden, is wat ik kan doen om ervoor te zorgen dat deze co-creatie een succesvol verhaal wordt.

Tijd voor een dansje

De afgelopen maand voelde het alsof ik op een ongewenste glijbaan lag en volle vaart naar beneden zoefde. Fysieke klachten die mij tot in mijn kern raakte. Alles rondom mijn navel lag in een giga kramp en oude shit moest verzacht worden middels verzachtingsmiddelen en weer was daar het thema verzachten.

Hoewel ik alweer twee weken aan het werk ben voelde ik vorige week pas echt JA ik ben er weer. Ik weet nog dat ik op mijn werk zei: ā€œweet je wel hoe fijn het voelt om gezond te zijn?ā€ pfff dankbaar dat ik na een tijd van pijn en ellende mij weer goed voelde, vervolgde ik mijn werkzaamheden en betrapte ik mij erop dat ik weer fluitend rond loop. Gezond zijn is een heel groot goed!

Nu mag ik heel graag dansjes doen en vanaf het moment dat ik realiseerde dat ik er weer was keek ik naar een geschikt feestje. Summerlake in Woerden zag er top uit. Vele feestvriendjes zouden afreizen en het kriebelde in mijn buik. Toch was daar ook een drempeltje. Tommorowland heeft er diep ingehakt en ik realiseerde mij dat er een ‘festivalfreesje’ onder de oppervlakte sluimerde.

Nu werd er een schitterende dag met 25 graden voorspeld, de ideale omstandigheden en toch voelde ik wat weerstand. Ik voel mij namelijk net weer helemaal top en wilde dit beslist niet afbreken, no way! Afijn een goed gesprek met mezelf gehad en realiserende dat ik het helemaal zelf in de hand heb. Ik hoef immers niet van het begin tot het einde te blijven en over mijn grenzen te gaan.

En op datzelfde moment komt het universum mij een handje helpen. Een lieverd vraagt of we elkaar gaan zien op Summerlake, een gratis kaartje krijg ik aangereikt en zelfs een slaapplaats op zeer korte afstand festival zorgen ervoor dat ik mij totaal geen zorgen hoef te maken en ik enkel maar hoef te ontvangen en te genieten.

Een mooie ontmoeting met mijn eerste liefde(toen ik 9 jaar was) en zijn vrouw op het terrein waar ik als klein meisje zulke mooie herinneringen heb gemaakt. Openhartig met elkaar spreken over wat mij er toe heeft besluiten om links af te slaan in plaats van rechts af zoals het gros doet op het moment dat je hoort dat je kanker hebt.

Zonder oordeel en met oprechte nieuwsgierigheid gehoord worden. Niet alleen mijn verhaal doen maar ook horen dat het zo ook kan. Dat de basis van mijn links af eigenlijk zo logisch klinkt maar dat ze er zelf nooit zo over hebben nagedacht. Nu is het natuurlijk maar goed dat je niet over dit soort dingen nadenkt want het liefste wil je dat dit aan je deur voorbij gaat.

Intens dankbaar voor de paar uur dat we gezamenlijk hebben doorgebracht en voor de zakken vol met mijn geliefde appels, vers geplukt uit de boomgaard waar ik zoveel gespeeld heb vertrek ik vanuit Harmelen een stukje verder naar Woerden.

Eenmaal binnen en de spullen in mijn kluisje voel ik een immense vrijheid door mij heen stromen. Letā€™s party!! Als vanzelf beland ik precies daar waar ik wilde zijn. De muziek trilt door in mijn systeem en ik kan niets anders dan mij overgeven aan mijn lijf wat wil bewegen. Ik kom uiteraard vele bekenden tegen waarmee ik connect. Hoe fijn om jullie allemaal weer te zien en te spreken.

De grijns op mijn hoofd is er niet meer af te slaan. Kelly in haar element. Dansjes doen met lieverds om mij heen. Ik sluit mijn ogen en voel zoā€™n dankbaarheid voor alles wat er is. Dat ik na een rot periode weer zo mag en kan genieten. Dat is de keer zijde van diepe dalen. Zonder donkerte geen licht!

En daar stond ik dan niet alleen in het licht, ik voelde mij ook licht, gedragen en verbonden met het leven. En dat doe ik overigens nog steeds. Al twee dagen geniet ik na van alles wat ik heb meegemaakt. De bijzonder intense ontmoetingen. Het delen van lief en leed, elkaar enkel aankijkend weten dat het goed is dat we elkaar weer zien, dat we leven en genieten.

Nieuwe ontmoetingen die mij raken tot in mijn ziel. Herkenning zonder elkaar ooit in het leven van nu eerder te hebben gezien. Magisch is het leven en wat hou ik er van! Niks naar de klote van een festivalā€¦echt niet! Ik krijg zo ontzettend veel energie van dit soort weekenden waarin alles samenkomt en mij wederom het gevoel van vertrouwen geven. Vertrouwen in het leven.

Na regen komt altijd weer zonneschijn. Mijn leven is niets anders dan dat van een ander, we hebben elk zo onze battles en omdat ik er overschrijf wordt het extra belicht maar dit betekent niet dat het zoveel anders is dan van jullie. De manier waarop je kijkt naar wat je meemaakt en hoe je het opslaat in je geheugen maakt het verschil.


Jarige jet

Vandaag 15 jaar geleden veranderde er veel in ons gezin. Deze zonnestraal werd geboren, kreeg Noah dus een zusje en verhuisden we 14 dagen later naar ons huis op het vaste land gelukkig wel met de straat naam Waterland

In het nu van nu is er een cyclus rond gemaakt. Noah woont sinds twee weken op Terschelling en hierdoor is er wederom heel veel veranderd in de dynamiek waar deze mama het nog niet zo makkelijk mee heeft.

Bijna vijf jaar woonde Noah samen met Ć³ns op het schip en met het aan de wal gaan, werd zijn wereld in eens heel groot en dat voelde niet altijd even veilig en/of fijn voor hem en ook niet voor zijn vader.

Nu is hij uit huis en breekt de tijd aan dat Thirza twee weken bij haar vader woont en twee weken bij mij. Dit is wennen voor ons allemaal, al heb ik het idee dat vooral Thirza hier van profiteert. Nu krijgt zij nog een aantal jaren (iets) minder gedeelde aandacht zoals Noah deze kreeg al jochie bij ons aanboord.

Tot in alle cellen van mijn lijf voel ik de afstand van Noah en ik huil de laatste paar dagen erg veel. Ik mis mijn vent zo verschrikkelijk. Al meer dan tien jaar leven we steeds een week gescheiden van elkaar en dat ging prima maar nu….nu hij werkelijk op zichzelf staat brand mijn buik.

De afgelopen twee weken wordt ik geteisterd door buikpijn, vast zittende shit, navelbreuk… En daar was mijn zuslief die de connectie zag. Navel staat voor moeder kind verbinding en breuk voor het loslaten van je geliefde kind.

De vast zittende oude shit zijn restanten internaat verleden die zijn getriggert door de nieuwe leefomgeving van Noah. Hij woont op een campus, een afdeling met 10 slaapkamers en een gedeelde woonkamer. Eten wordt verzorgd en ze leven als een soort gesloten commune met elkaar.

Mijn grootste nachtmerrie omdat ik wat uit te werken heb met groepen. Ik vond het verschrikkelijk dat ik overal dezelfde kinderen om mij heen had. Op de groep, de slaapzaal, sport, kamp en de basisschool. Alles was afgeschermd met dezelfde schippers kinderen die ook nog eens allemaal (onbewust) getraumatiseerd zijn door de vroege scheiding van hun veilige gezin.

Mijn pijn niet de zijne maar het kwam ongewild keihard weer omhoog en ik projecteer er natuurlijk heftig op los zonder hem er mee lastig te vallen waardoor de pijn helemaal naar binnen geslagen is.

Ik maakte mij zorgen of hij wel ‘in de groep’ zou passen, of hij zich er wel VEILIG zou voelen? Want zo blijkt; ik voelde mij alles behalve veilig. Hij niet. Hij voelt zich er prima. Heeft het tof en is gedreven…GODZIJDANK!!

Het is mij zo helder, maar mijn god dat betekent niet dat ik zomaar de fysieke pijn in eens onder controle heb. Gelukkig gaat het met de pijn sinds gisteren de goede kant uit. Dyclofenac bleek de boel juist te verslechteren en de Tramadol werkt vele malen beter waardoor de darmen zich nu ook kunnen ontspannen en gaan herstellen. Vandaag na een week komt ook de eerste shit Ć©indelijk los

Vanavond komt hij thuis en ik hoop dat ik mezelf wat kan inhouden als het gaat om dat gejank. We gaan met ons gezin Ć©n een vriendinnetje van Thirza gezellig uit eten om haar verjaardag te vieren.

Dankbaar dat we dit gezamenlijk kunnen doen, dat we dit kunnen delen en we altijd voor elkaar klaar staan. Wat er ook gebeurd. Tijd voor ontspanning…..Ć©n natuurlijk van harte gefeliciteerd lieve sprankelende dame. Hou zielsveel van je

Nij Smellinge

Nij Smellinge en ik zijn geen goede combinatie Na anderhalve dag in het ziekenhuis te zijn geweest ben ik weer volledig up to date over waarom ik hier ook al weer niet in behandeling wilde zijn voor mijn borst kanker.

Aanvankelijk begon het best positief toen de dienstdoende arts van de SEH uit haar hoofd kort samenvatte wat ik al eerder aan de assistent had verteld. Ze komt hierdoor kundig en betrokken over. Fijn!

Dan gaat het al snel mis. Beneden worden andere dingen gezegd dan later boven op de verdieping. Dingen als pijnstilling en vervolg onderzoeken. Zeggen dat er visuele vervolgonderzoeken zullen worden gedaan en dan toch weer niet.

Met 20 minuten opgehaald worden en dan een uur later nog op de SEH liggen. Dieet wensen doorgeven en dan toch kaas op je bord krijgen. Licht en vloeibaar moeten eten en dan toch een zware maaltijd voor je neus krijgen. Nachtdienst die kort en zakelijk haar werk doet terwijl ik verga van de pijn. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het geheel blinkt uit in slechte communicatie, langs elkaar heen werken, niet luisteren en dus volslagen random antwoorden geven op niet gestelde vragen. En als klap op de vuurpijl krijg ik tijdens mijn ontslag van vanmorgen de meest schokkende teksten te horen en lees ik een bizarre houding af van de arts.

Gezien mijn pijn en het het geen puf hebben om hier gedurende de uren dat ik daar ben aandacht aan te besteden wil niet zeggen dat ik het niet opgemerkt heb en mijn vriendin die mij bijstond al helemaal niet!.

Na een nacht vol pijn en om de twee uur wakker te zijn en nieuwe pijnstilling te willen besluit de verpleging mij om tien voor half zeven een shot tramadol te geven. Na een uur werkt het en voel ik geen pijn meer in mijn buik. Uitgeput val ik in slaap na compleet waus te zijn geworden. Geen pijn meer en ontspanning in mijn lijf. Als ik bij kom staat er een bakkie koffie klaar. De pijn is nog steeds weg en ik stuur wat apjes.

De dienstdoende arts komt rond elf uur en lig te genieten van het geen pijn hebben.Dan staat de arts, verpleegkundige en student aan mijn bed. Arts hangt tegen de muur aan en zegt in gebrekkig Nederlands tegen mij: U houdt niet zo van medicatie, toch? Nee dat klopt, wie wel vraag ik? U wilt geen medicatie van ons? Eh als het niet nodig is, nee. Dan zegt hij. U heeft en wijst hierbij naar zijn eigen borst gebied, een geschiedenis met iets van borstkanker? Eh ja klopt. U wilt hiervoor geen behandeling? Hiervoor wordt ik wel behandeld hoor, in Utrecht. Dan komt er een sarcastische toon en zegt hij: Ahja in Utrecht, natuurlijk! U woont in…? Drachten zeg ik. Ja, ja.. logisch.

En hij vervolgd: Maar u bent ontslagen, we zien geen reden om u verder te onderzoeken. U mag naar huis. Ik ben verbaasd, heel verbaasd! Ik zeg ow dat is bijzonder. Wat heb ik dan? Een spastische darm is het antwoord. Nu weet ik het zeker. De afstandelijke houding, zijn sarcastische antwoorden, vragen over mijn kanker wat niets met dit van doen heeft en zijn ongeĆÆnteresseerde manier van wegkijken en niet luisteren zijn mij meer dan duidelijk. Meneer heeft mijn dossier eens even goed doorgelopen en waarschijnlijk is hij dikke vrienden met de chirurg waar ik niet mee door een deur ging en om deze reden in Utrecht ben belandt.

Ik vermoed dat er weinig goeds over mij is geschreven en dat dit oordeel nu er toe heeft geleid dat ik zonder pardon het ziekenhuis wordt uitgezet. Het voelt als een afrekening omdat ik hun zorg destijds niet aannam, ze nu ook zoiets hebben van: Doei mevr den Hollander ga maar naar Utrecht met uw shit. Ik ben perplex en over een ding ben ik het met hem eens.

Dit ziekenhuis en ik zijn een geen vrienden. Hier draait het allemaal om ego. Dit heb ik al gemerkt bij mijn essure verhaal, daarna kanker diagnose en nu dit. Wat een slechte mentaliteit en dan te bedenken dat ze daar mooie banners hebben staan waarop staat: echte aandacht voor u!

Na mijn vragen deskundig omzeild en van tafel te hebben geveegd verliet hij mijn kamer en ben ik gaan inpakken. Mocht ik binnen 24 uur weer pijnklachten krijgen kon ik via de SEH weer naar binnen en anders moet het weer via mijn huisarts.

Zojuist mijn huisarts gebeld voor een afspraak volgende week en om pijnmedicatie plus wat zakjes poepverzachter voor te schrijven aangezien die eikel dit weigerde. De beste man kan een klacht aan zijn broek verwachten en hoeft er niet meer over in te zitten dat ik in “zijn” ziekenhuis kom.

Zijn vragen over mijn borstkanker en het benoemen dat ik geen behandeling van hun wilde heeft hem verraden. Hij is grandioos door de mand gevallen met zijn omhooggevallen ego. Dus mensen ik ben weer thuis!

Het eten blijft binnen en het is even afwachten of de poep haar natuurlijke gang behoudt. De pijn is te handelen en neemt af. Verder werd ik vanmorgen door mijn lieve zus geholpen met het antwoord op de vraag wat mijn lijf te vertellen heeft en mij inmiddels toeschreeuwt.

Maar dit komt later, ik ga eerst even naar de apotheek om mijn medicatie op te halen….

Update ziekenhuis opname

Na een rottige nacht waarin ik meerdere keren heb overwogen om naar de SEH te gaan, werd ik deze ochtend vroeg en brak wakker. Om 1 minuut over 8 met mijn huisarts gebeld en om 9.00 zat ik daar krom gebogen te creperen van de pijn. Vriendin deed op dat moment een apje en stond klaar om mij verder bij te staan. Dank je wel lieve Linda

Door naar de spoedeisende hulp voor verder onderzoek, want dit komt niet goed. Ik ben op en weet ook niet waar ik het moet zoeken. Ik wil plat gespoten worden en pas wakker gemaakt worden als de pijn Ć©n het euvel weg is.

Wachten, wachten en nog eens wachten. Wel kreeg ik om 11.00 een flinke pijnstiller via het infuus en deze hielp snel de scherpe randjes eraf. Bloed en urine onderzoek positief en geen hoge ontstekingswaarden gemeten of andere gekkigheid.

Ik wordt op de Maag, lever en darm afdeling opgenomen en moet 2 liter “ontstopper” opdrinken. Hiermee moet de vermoedelijke verstopping loskomen. Als het niet voldoende is, krijg ik ook nog een klysma. Niet te zuipen dat goedje en na 2.5 uur komt de eerste ontlasting los. Joepie!!

Ik moet door blijven drinken en zolang ik drink spoelt het door. Het vocht kan niet opgenomen en afgevoerd worden door de nieren. Dus al het vocht zorgt ervoor dat de harde ontlasting zacht wordt.

Inmiddels ben ik een soort van leeg en heb ik een bordje brinta gehad. Helaas is hiermee de pijn onmiddellijk terug gekomen dus ik vermoed dat de oorzaak niet opgelost is. Morgenvroeg komt de dokter weer langs en zal er bepaald worden welke vervolg onderzoeken er gedaan kunnen worden. Inmiddels is de pijn weer flink toegenomen en snap ik geen snars meer van mijn lijf. Wat in de vrede heeft het mij te vertellen en schreeuwt het mij toe?

P.s. het aanprikken van mijn ader op de SEH was een ramp. Twee dikke pijnlijk blauwe plekken en een bloeduitstorting verder, alsof ik nog niet genoeg pijn had