Jongeren verslaafd?

Sinds een poosje ben ik jongeren aan het “interviewen” over hun beleef wereld. Geraakt door hun wijze uitspraken, angsten, verdriet, onzekerheid, humor en vooral de openheid die ze mij tonen.

Kleine greep uit de vele gesprekken

  • Verlegen meiden die zelf verbaasd zijn over wat ze allemaal te vertellen hebben en het uur zelfs te kort vinden.
  • Het meisje wat zich zo onzeker voelt over haar uiterlijk dat ze moet huilen en toch graag doorgaat zonder dat we er aan voorbij gaan. Op de vraag; “wat raakt jou nu het meest?” het antwoord krijgen: “Dat jij mij ziet”.
  • De stoere knul wat blozend antwoord op de vraag of hij al kennis gemaakt heeft me de liefde en intimiteit.
  • En dan de sterke meid die met haar lach de wereld verlicht maar van binnen op slot zit en het idee heeft dat je alles alleen moet doen.

Gevoelens blocken

De meeste zijn al onbewust ijverig bezig om nare gevoelens te blocken en weg te stoppen. Ik (h)erken hun pijnen en hoop zo dat ze niet net als ik 25 jaar nodig hebben om te ontdekken dat ze er niet van af hoeven te komen. Dat ze er gewoon mee mogen en kunnen zijn in plaats het te verstoppen, uit angst dat ze niet goed genoeg zijn.

We leven in een wereld waar we voor elk ongemak naar de dokter rennen voor een ‘pijnstiller’. Voelen we pijn dan moet dit zo snel mogelijk weer weg. We kunnen nauwelijks zijn met verdriet, onzekerheid, woede en ja zelfs niet met liefde. On top of it kunnen we zelfs niet zijn met wie we werkelijk zijn. Zelf liefde is ver te zoeken, het moet gekocht of gefixt worden. De lat ligt hoog, we hebben een beeld waaraan we zelf moeten voldoen die voortdurend een gevoel van falen geeft. Het verlamd ons zo dat we vluchten in televisie, internet, gamen, drugs en allerlei andere verdovende afleidingen.

Verslaafd

Al deze jongeren hebben 1 overeenkomst: Ze geven allemaal binnen een seconde aan dat ze een verslaving hebben. De meest gehoorde zijn sociale media, series kijken en gamen.

Waar veel 16 jarigen vroeger al rookte, komt dit gelukkig heel veel minder voor. Wel hebben ze een serieuze uitdaging met het verzanden in de digitale wereld en een verschraling in live contact. Na school live afspreken vindt minder plaats, dit kan namelijk ook per whatsapp. Terwijl er juist heel veel misverstanden ontstaan tijdens die apjes en er een grote mate van groepsdruk is in de vele groeps-appen.
Er worden dingen geschreven die in het echt nauwelijks uitgesproken durven worden, maar die wel keihard binnen komen.

Gevoelswereld

Hoe kunnen wij als ouder onze tieners begeleiden, als ze ons niet meer meenemen in hun gevoelswereld, omdat ze er zelf al geen contact meer mee hebben en vluchten in bovenstaande verslavingen? Hoe verslaafd zijn wij zelf al aan ‘onze vluchtwegen’ omdat we niet kunnen zijn met onzekerheid, verdriet, woede en liefde?

Geef een reactie